Odnowienia Doktorat贸w Naukowych: Prof. Janusz Tylman
Profesor Janusz Tylman urodzi艂 si臋 w 艁odzi w 1924 r. Studia prawnicze uko艅czy艂 na Wydziale Prawa Uniwersytetu 艁贸dzkiego w 1951 r. i zosta艂 w贸wczas zatrudniony w Katedrze Post臋powania Karnego U艁, pocz膮tkowo jako aspirant, nast臋pnie asystent, a p贸藕niej kolejno jako adiunkt, docent i profesor. Stopie艅 naukowy doktora nauk prawnych uzyska艂 w 1959 r., na podstawie przygotowanej rok wcze艣niej rozprawy pt. Wszcz臋cie post臋powania karnego wed艂ug KPK. W opracowaniu tym przedstawiono instytucj臋 wszcz臋cia procesu karnego w aspekcie zasady praworz膮dno艣ci na tle innych system贸w karnoprocesowych, w tym kwestie legalizmu i oportunizmu 艣cigania, podejmuj膮c te偶 pr贸b臋 wskazania w艂a艣ciwej drogi legislacyjnej i praktycznej dla prawid艂owego uregulowania tych zagadnie艅. Po uzyskaniu stopnia naukowego doktora Janusz Tylman, jako stypendysta fundacji Forda, przebywa艂 w latach 1959-1960 na uniwersytetach w Niemczech i w Szwajcarii (w Bonn, Kolonii, Monachium i Zurychu). W 1963 r. uzyska艂 stopie艅 doktora habilitowanego (stopie艅 naukowy docenta) w oparciu o rozpraw臋 pt. Zasada legalizmu w procesie karnym, uhonorowan膮 nast臋pnie nagrod膮 indywidualn膮 w konkursie 鈥濸a艅stwa i Prawa鈥� na najlepsze prace habilitacyjne i opublikowan膮 w 1965 r.
W 1973 r. Janusz Tylman uzyska艂 tytu艂 naukowy profesora nadzwyczajnego, a 1986 r. 鈥� profesora zwyczajnego. W latach 1970-1981 by艂 Dyrektorem Instytutu Prawa Karnego U艁, a nast臋pnie w latach 1981-1994 kierownikiem Katedry Post臋powania Karnego i Kryminalistyki, kieruj膮c jednocze艣nie w latach 1971-1994 - Zak艂adem Post臋powania Karnego U艁. W Uniwersytecie 艁贸dzkim pe艂ni艂 te偶 funkcje prodziekana (1964-1969) i dziekana (1969鈥�1972) Wydzia艂u Prawa i Administracji oraz prorektora U艁 (1975-1981). W latach 1975-1990 prowadzi艂 tak偶e badania empiryczne oraz wyk艂ady i seminaria doktorskie dla s臋dzi贸w i prokurator贸w w Instytucie Problematyki Przest臋pczo艣ci w Warszawie. Wielokrotnie r贸wnie偶 prowadzi艂 wyk艂ady i uczestniczy艂 w sympozjach i dyskusjach naukowych na uniwersytetach zagranicznych, m.in. w Kolonii, Bonn, Berlinie, Halle, Giessen, Monachium, Zurychu, Salzburgu czy w Instytucie Maxa Planca we Freiburgu. Profesor Janusz Tylman wypromowa艂 7 doktor贸w nauk prawnych, a 3 pracownik贸w kierowanego przez niego Zak艂adu uzyska艂o stopie艅 naukowy doktora habilitowanego. Wyst臋powa艂 te偶 jako recenzent w r贸偶nych uniwersytetach w kilkudziesi臋ciu przewodach doktorskich i habilitacyjnych oraz w post臋powaniach o nadanie tytu艂u profesora i doktora honoris causa. W latach 1987-1997 by艂 cz艂onkiem Komisji d/s Reformy Prawa Karnego i jego Prezydium oraz kierowa艂 Zespo艂em Prawa Karnego Procesowego tej Komisji. Wraz z tym Zespo艂em przygotowa艂 projekt Kodeksu post臋powania karnego, uchwalonego nast臋pnie w 1997 r., moc膮 kt贸rego wprowadzono do polskiego procesu karnego wiele nowych, zar贸wno gwarancyjnych, jak i jednocze艣nie przyspieszaj膮cych i upraszczaj膮cych to post臋powanie, instytucji.
Dorobek naukowy Profesora Janusza Tylmana obejmuje bez ma艂a 170 publikacji naukowych (ostatnie z 2009 r.), w tym kilkana艣cie opracowa艅 ksi膮偶kowych (monografie, podr臋czniki, opracowania zwarte), a nadto liczne artyku艂y naukowe, tak偶e obcoj臋zyczne oraz recenzje naukowe i glosy do orzecze艅 S膮du Najwy偶szego. Jest on te偶 autorem ponad 200 opinii i ekspertyz prawnych dla Sejmu, Senatu, Ministerstwa Sprawiedliwo艣ci i innych organ贸w. Zainteresowania naukowe Profesora obejmuj膮 szeroki kr膮g zagadnie艅 karnoprocesowych, dotycz膮 bowiem m.in. modelu post臋powania przygotowawczego i jego organ贸w oraz nadzoru nad tym stadium procesu, wzajemnych relacji czynno艣ci operacyjnych i procesowych, stosowania tymczasowego aresztowania oraz szerzej 艣rodk贸w przymusu, uprawnie艅 oskar偶onego i pokrzywdzonego, sytuacji obro艅cy, zasad legalizmu, bezpo艣rednio艣ci i koncentracji w procesie karnym, nowych instytucji zwalczania zorganizowanej przest臋pczo艣ci, w tym np. 艣wiadka incognito, uproszcze艅 post臋powania karnego, roli nauki w kszta艂towaniu ustawowych postaci konstrukcji procesowych, a tak偶e przybli偶ania rozwi膮za艅 polskich czytelnikowi obcemu i rozwi膮za艅 obcych prawnikom polskim.
W艣r贸d opracowa艅 monograficznych Profesora Janusza Tylmana 鈥� pomijaj膮c tu wspominane ju偶 jego rozprawy: doktorsk膮 i habilitacyjn膮 鈥� nale偶y wskaza膰 m.in. na takie z nich jak: 鈥濱nstytucja czynno艣ci sprawdzaj膮cych w post臋powaniu karnym鈥� (艁贸d藕 1984), 鈥濿arunki dopuszczalno艣ci post臋powania karnego鈥� (Warszawa 1998), 鈥濸ost臋powanie przygotowawcze鈥� (Warszawa 1998), 鈥濸ost臋powanie przed s膮dem pierwszej instancji鈥� (Warszawa 1999), czy podr臋czniki akademickie: do poprzedniego stanu prawnego 鈥濸ost臋powania karne w zarysie鈥� (wsp贸lnie z M. Siewierskim i M. Olszewskim 鈥� Warszawa 1971 i 1974) oraz do stanu aktualnego 鈥濸olskie post臋powanie karne鈥� (wsp贸lnie z T. Grzegorczykiem 鈥� siedem wyda艅 od 1998 r.), ten ostatni uhonorowany tak偶e nagrod膮 ministerialn膮 I stopnia (w 1999 r.) oraz nagrod膮 w konkursie na najlepszy podr臋cznik akademicki (w 2004 r.), jak r贸wnie偶 na niekt贸re cho膰by opracowania wydane zagranic膮, jak np.: 鈥濪ie Stellung des Beschuldigten und seiners Verteidigers im Vorvefahren nach polnischem Strafvefahrensrecht鈥� (Giessen 1979), 鈥濺echtsstaatliche Moeglichkeiten einer Vereinfachung des Strafvefashrens鈥� (Freiburg 1993), 鈥濪ie Stellung der Polizei im Vorvefahren鈥� (Halle 1994), 鈥濶eue Institutionen im polnischen Strafvefahren im Kampf gegen organizierte Kriminaslitaet鈥� (Wiesbaden 1998), czy 鈥濪ie Stellung und die Aufgaben des Staatsanwalts im polnischen Vorvefahren鈥� (Berlin 2003).
Za sw贸j naukowy dorobek profesor Janusz Tylman by艂 kilkakrotnie honorowany nagrodami ministerialnymi i wielokrotnie tak偶e nagrodami naukowymi Rektora U艁, a tak偶e odznaczony m.in. Srebrnym i Z艂otym Krzy偶em Zas艂ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Z艂ot膮 Odznak膮 U艁 oraz Krzy偶em Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Profesor Janusz Tylman by艂 r贸wnie偶 przez kilka lat cz艂onkiem Komitetu Nauk Prawnych PAN, cz艂onkiem Zespo艂u Specjalist贸w Rady Legislacyjnej oraz cz艂onkiem Zespo艂u Rzeczoznawc贸w Rady G艂贸wnej Szkolnictwa Wy偶szego i cz艂onkiem Zarz膮du G艂贸wnego Zrzeszenia Prawnik贸w Polskich. Jest te偶 nadal cz艂onkiem 艁贸dzkiego Towarzystwa Naukowego oraz Sekcji Polskiej Mi臋dzynarodowego Zrzeszenia Prawa Karnego (AIDP).