Odnowienia Doktorat贸w Naukowych: Prof. Maria Turowska
Profesor Maria Turowska (z domu Paw艂owska) urodzi艂a si臋 16 marca 1929 r. w Brze艣ciu Kujawskim. Po wysiedleniu razem z rodzin膮 do Generalnej Guberni kontynuowa艂a nauk臋 w prywatnej szkole podstawowej w Warszawie, w kt贸rej w tajnym nauczaniu, do wybuchu Powstania Warszawskiego, uko艅czy艂a dug膮 klas臋 gimnazjum. Tam te偶 wst膮pi艂a do Szarych Szereg贸w i w Powstaniu Warszawskim by艂a w Poczcie Harcerskiej przy Kwaterze G艂贸wnej Zwi膮zku Harcerstwa Polskiego. Jej rodzice zgin臋li w Powstaniu Warszawskim, a Maria Turowska zamieszka艂a u swojego stryja w Zakopanem i tam偶e w roku 1948 uzyska艂a matur臋.
W latach 1948鈥�1952 studiowa艂a chemi臋 na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu 艁贸dzkiego, a nast臋pnie rozpocz臋艂a prac臋 jako asystent w Katedrze Chemii Nieorganicznej U艁, kierowanej w贸wczas przez prof. Eugeniusza Michalskiego. W roku 1962 uzyska艂a stopie艅 doktora za rozpraw臋 Pochodne akrydyny jako wska藕niki chemiluminescencyjne. W 1972 r. za prac臋 pt. Uk艂ady chemiczne generuj膮ce oscylacje elektryczne uzyska艂a stopie艅 doktora habilitowanego, a w roku 1973 鈥� stanowisko docenta (specjalno艣膰: chemia nieorganiczna). W 1990 r. zosta艂a powo艂ana na stanowisko profesora Uniwersytetu 艁贸dzkiego (specjalno艣膰: elektrochemia). Przesz艂a na emerytur臋 w roku 1999.
Kierunki bada艅 prof. Marii Turowskiej koncentrowa艂y si臋 na wymienionych ju偶 zagadnieniach z chemii analitycznej. Prowadzi艂a te偶 badania elektrochemiczne granicy faz elektroda/roztw贸r elektrolitu, potencja艂u 艂adunku zerowego elektrod, badania adsorpcji i koadsorpcji zwi膮zk贸w i jon贸w oraz dotycz膮ce ustalania wp艂ywu rozpuszczalnik贸w i materia艂贸w elektrodowych na kinetyk臋 proces贸w elektrodowych i mechanizm贸w reakcji zwi膮zk贸w organicznych. Nowe uk艂ady elektrochemiczne pozwoli艂y na wyja艣nienie roli adsorpcji zwi膮zk贸w r贸偶nego typu w procesie oscylacji napi臋cia i dalej na budow臋 oscylatora elektrochemicznego (patent PRL nr 64927 w roku 1969). Pani Profesor bra艂a czynny udzia艂 w pracach badawczych nad rozwijaniem nowych metod i technik pomiarowych w elektrochemii oraz w zespole zajmuj膮cym si臋 konstrukcj膮 elektrochemicznej aparatury pomiarowej.
Dorobek naukowy prof. Marii Turowskiej obejmuje: 46 artyku艂贸w opublikowanych w Polsce, Czechos艂owacji, Wielkiej Brytanii, Indiach i w czasopismach rosyjskoj臋zycznych, 54 komunikaty na konferencjach oraz zjazdach naukowych krajowych i zagranicznych, 10 opracowa艅 dla przemys艂u oraz szereg referat贸w naukowych na zebraniach towarzystw naukowych.
奥蝉辫贸艂辫谤补肠补 Pani Profesor z innymi o艣rodkami badawczymi obj臋艂a uniwersytety w Lublinie i Poznaniu, politechniki w 艁odzi i Warszawie, Uniwersytet w Koszycach, Pavii (W艂ochy 鈥� visiting prof.), Shenyang (Chiny 鈥� visiting prof.), Sydney (Australia), Uniwersytet Mendelejewa (Moskwa), Technical University of Athens (Grecja), University of Porto (Portugalia 鈥� wsp贸艂praca bezpo艣rednia), Instytut MBS w Jerozolimie (Izrael 鈥� visiting prof.). By艂a r贸wnie偶 cz艂onkiem Rady Naukowej Instytutu Technologii i Chemii Lek贸w Akademii Medycznej w 艁odzi.
W ramach pracy dydaktycznej i organizacyjnej prof. Maria Turowska napisa艂a w latach 1989, 1993 i 1998 trzy podr臋czniki dydaktyczne pt. Laboratorium analizy ilo艣ciowej (Wydawnictwo U艁). By艂a promotorem trzech prac doktorskich, kierownikiem 78 prac magisterskich i 7 licencjackich, ponadto recenzentem 18 rozpraw doktorskich.
W ramach dzia艂alno艣ci organizacyjnej Pani Profesor pe艂ni艂a funkcj臋 zast臋pcy Dyrektora Instytutu Chemii U艁 (1977鈥�1980), Prodziekana Wydzia艂u Matematyki Fizyki i Chemii U艁 (1987鈥�1990). Nast臋pnie kierowa艂a pracami badawczymi w odpowiednich rodzajach specjalizacji elektrochemicznej (1977鈥�1999) i Zak艂adem Chemii Powierzchni U艁 (1990鈥�1999). By艂a cz艂onkiem wielu Komisji Dzieka艅skich i Rektorskich U艁. Bra艂a czynny udzia艂 w dzia艂alno艣ci Polskiego Towarzystwa Chemicznego jako cz艂onek Prezydium Zarz膮du G艂贸wnego PTChem. (1983鈥�1991), a p贸藕niej jako przewodnicz膮ca Prezydium Oddzia艂u PTChem. w 艁odzi. Uczestniczy艂a w pracach PTChem. w latach 1991鈥�2003. Przez wiele lat dzia艂a艂a te偶 w 艁贸dzkim Towarzystwie Naukowym oraz w Uniwersytecie 艁贸dzkim w Zwi膮zku Nauczycielstwa Polskiego (1953鈥�1980) i NSZZ 鈥濻olidarno艣膰鈥� (od 1980 r.). Od roku 1980 jest cz艂onkiem Ko艂a Szarych Szereg贸w przy Komendzie 艁贸dzkiej Harcerstwa.
Warto r贸wnie偶 wspomnie膰 aktywno艣膰 sportow膮 Marii Turowskiej jako reprezentantki Zakopanego w p艂ywaniu i w siatk贸wce. Ju偶 jako studentka Uniwersytetu 艁贸dzkiego reprezentowa艂a AZS w narciarstwie zjazdowym oraz AZS 艁贸d藕 w siatk贸wce.
Wyniki Pani Profesor w pracy zawodowej, dydaktycznej i spo艂ecznej spotka艂y si臋 z uznaniem wyra偶onym w przyznanych Jej nagrodach i wyr贸偶nieniach, kt贸rymi by艂y: Z艂ota Odznaka Uniwersytetu 艁贸dzkiego (1978), Medal Uniwersytetu 艁贸dzkiego 鈥濿 S艂u偶bie Spo艂ecze艅stwu i Nauce鈥� (1978), Medal Komisji Edukacji Narodowej (1983), Z艂oty Krzy偶 Zas艂ugi (1973), Krzy偶 Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1984) oraz Warszawski Krzy偶 Powsta艅czy (1988). Ponadto prof. dr hab. Maria Turowska uzyska艂a szereg nagr贸d naukowych i dydaktycznych Rektora U艁 oraz Nagrod臋 Naukow膮 Ministra Szkolnictwa Wy偶szego i Edukacji, a tak偶e 7 nagr贸d i dyplom贸w ZOZ ZNP przy Uniwersytecie 艁贸dzkim.
Wart podkre艣lenia jest wysoki poziom merytoryczny przygotowania zaj臋膰 dydaktycznych oraz spos贸b prowadzenia przez Pani膮 Profesor 膰wicze艅 i wyk艂ad贸w, a tak偶e Jej 偶yczliwo艣膰, poczucie humoru i wszechstronna pomoc studentom. Te dzia艂ania przysporzy艂y Jej wysokie uznanie i sympati臋.
呕yciorys naukowy prof. Marii Turowskiej 艣wiadczy o Jej ogromnym zaanga偶owaniu w badania naukowe i prac臋 dydaktyczn膮. Pomog艂o ono wszystkim wsp贸艂pracownikom w kontynuowaniu rozwoju Katedry w aspekcie bada艅 elektrochemicznych i nowych kierunk贸w analitycznych, zgodnie z wytycznymi pracy zaproponowanymi uprzednio przez profesor贸w Bogdana Jakuszewskiego i Maksymiliana Ignaczaka. Mimo przebywania na emeryturze, Pani Profesor utrzymuje sta艂y kontakt ze swoimi by艂ymi wsp贸艂pracownikami z Katedry Chemii Og贸lnej i Nieorganicznej (obecnie Chemii Nieorganicznej i Analitycznej) Wydzia艂u Chemii U艁.
Opracowa艂 prof. dr hab. Henryk Scholl