W uproszczeniu można wskazać, że przecinkiem poprzedzamy te fragmenty wypowiedzi, które 1) majÄ… status odrÄ™bnych zdaÅ„ (a wiÄ™c zawierajÄ… orzeczenie czasownikowe i wskazujÄ… na jeden konkretny stan rzeczy), np. ´³²¹»åÄ…³¦, Å›piewaÅ‚ ²µÅ‚´ÇÅ›²Ô´Ç; 2) sÄ… wtrÄ…ceniem lub dopowiedzeniem, np. ²Ñęż³¦³ú²â³ú²Ô²¹, ze wzglÄ™du na problemy zdrowotne, przeszedÅ‚ na rentÄ™; albo 3) zaczynajÄ… siÄ™ od wyrazów, przed którymi tradycyjnie stawia siÄ™ przecinek, np. Åš·É¾±²¹³Ù, jakiego nie znaÅ‚em. W cytowanym przez Pana komunikacie nie zachodzi żadna z przesÅ‚anek. Frazem ze szczególnym uwzglÄ™dnieniem nie wymaga poprzedzenia znakiem interpunkcyjnym, a użyty w zwięźle formuÅ‚owanym tytule pracy nie może być interpretowany jako pierwszy element dopowiedzenia. W polszczyźnie użycie przecinka nie jest warunkowane brzmieniem wypowiedzi, ale uzależnione od budowy zdania. W celu zgłębienia niuansów polskiej interpunkcji zachÄ™cam do zapoznania siÄ™ z dowolnym książkowym poradnikiem przestankowania.
�ączę pozdrowienia
Bartłomiej Cieśla
