Nazwiska męskie zakończone na samogłoskę -a, zarówno polskie jak i obcego pochodzenia, są w większości odmienne, a odmieniają się jak rzeczowniki rodzaju żeńskiego, w których przed końcową samogłoską a występuje taka sama spółgłoska jak w nazwisku:
1) te nazwiska, w których przed samogÅ‚oskÄ… a jest spółgÅ‚oska miÄ™kka (Å›, ź, ć, dź, Å„) lub spółgÅ‚oski j oraz l, np. Kania, Ziaja, Zola, odmieniajÄ… siÄ™ jak rzeczowniki żeÅ„skie miÄ™kkotematowe, np. niania, szyja, sala (kto? Kania, kogo? Kani, komu? Kani, kogo? °²¹²Ô¾±Ä™, z kim? z °²¹²Ô¾±Ä…, o kim? o Kani),
2) te nazwiska mÄ™skie, w których przed koÅ„cowÄ… samogÅ‚oskÄ… a wystÄ™puje spółgÅ‚oska twarda (b, p, d, t, w, f, z, s, r, Å‚, m, n) np. Zawada, MakuÅ‚a, Derrida, Tzara, odmieniajÄ… siÄ™ jak rzeczowniki żeÅ„skie twardotematowe, np. syrena, para, buÅ‚a (kto? Tzara, kogo? Tzary, komu? Tzarze, kogo? °Õ³ú²¹°ùÄ™, z kim? z TzarÄ…, o kim? o Tzarze),
3. te nazwiska mÄ™skie, w których przed koÅ„cowÄ… samogÅ‚oskÄ… a wystÄ™puje spółgÅ‚oska funkcjonalnie miÄ™kka (c, dz, cz, dż, sz, rz (ż)) , np. Dymsza, µþ´ÇÅ„³¦³ú²¹ odmieniajÄ… siÄ™ jak rzeczowniki żeÅ„skie typu taca, tÄ™cza, kasza (kto? µþ´ÇÅ„³¦³ú²¹, kogo? µþ´ÇÅ„³¦³ú²â, komu? µþ´ÇÅ„³¦³ú²â, kogo? µþ´ÇÅ„³¦³úÄ™, z kim? z BoÅ„czÄ…, o kim? o µþ´ÇÅ„³¦³ú²â),
4) te nazwiska mÄ™skie, w których przed koÅ„cowÄ… samogÅ‚oskÄ… a wystÄ™puje spółgÅ‚oska tylnojÄ™zykowa (k, g, ch), np. Religa, Szajnocha, Ortega, Žižka odmieniajÄ… siÄ™ jak jak rzeczowniki żeÅ„skie typu kluska, flaga (kto? Ortega, kogo? Ortegi, komu? Ortedze, kogo? °¿°ù³Ù±ð²µÄ™, z kim? z OrtegÄ…, o kim? o Ortedze).
Nazwiska męskie obcego pochodzenia kończące się w wymowie na grupę głosek -ua (pisane jako Benoit – wym. Benua, Dubois – wym. Dibua, Callois – wym. Kalua) nie odmieniają się.
Nazwiska męskie obcego pochodzenia kończące się w wymowie na samogłoskę a, po której w pisowni występują jeszcze jakieś spółgłoski (Marat – wym. Mará) odmieniają się jak rzeczowniki męskie twardotematowe, np. jubilat.
Izabela Różycka
