W j臋zyku polskim szyk dope艂nienia bli偶szego i dalszego nie jest 艣ci艣le unormowany i mo偶e by膰 zmienny, co wynika z faktu, i偶 nasz j臋zyk jest fleksyjny. Oznacza to, 偶e funkcj臋 okre艣lonego wyrazu w zdaniu wyznacza ko艅c贸wka koniugacyjna czy deklinacyjna, a nie konkretne miejsce. Zasadniczo przyjmuje si臋, 偶e gdy po orzeczeniu mamy kilka dope艂nie艅, to ich uk艂ad jest nast臋puj膮cy:
鈥瀋elownikowe, bli偶sze (dope艂niaczowe lub biernikowe), narz臋dnikowe i miejscownikowe, przy czym dope艂nienia syntetyczne (bezprzyimkowe) maj膮 pierwsze艅stwo nad analitycznymi鈥� (H. Jadacka, Kultura j臋zyka polskiego. Fleksja, s艂owotw贸rstwo, sk艂adnia, PWN, s. 174).
Co oznacza, 偶e wersja 鈥瀙o偶ycz臋 siostrze auto鈥� jest godna propagowania 鈥� dzi臋ki takiemu szykowi podkre艣lamy w zdaniu odbiorc臋 czynno艣ci (tj. 蝉颈辞蝉迟谤臋).
Druga wersja 鈥瀙o偶ycz臋 auto siostrze鈥� akcentuje przedmiot (auto), a nie odbiorc臋 (蝉颈辞蝉迟谤臋). Ten typ szyku jest cz臋stszy w stylu potocznym.
Agnieszka Wierzbicka