Zjawisko, o kt贸rym Pani pisze, czyli zmiana g艂osek w tematach wyraz贸w podczas tworzenia nowych s艂贸w lub ich odmiany, to tzw. oboczno艣ci. O ile oboczno艣ci w odmianie wyraz贸w na og贸艂 s膮 regularne (wyst臋puj膮 w okre艣lonych formach wszystkich wyraz贸w nale偶膮cych do danego wzoru odmiany), o tyle stopie艅 regularno艣ci oboczno艣ci s艂owotw贸rczych jest bardziej zr贸偶nicowany. Oznacza to, 偶e w niekt贸rych wyrazach utworzonych w taki sam spos贸b, jak inne s艂owa, oboczno艣ci b膮d藕 nie zachodz膮, mimo 偶e wydaj膮 si臋 dla danej grupy typowe, b膮d藕 zachodz膮, kiedy nie s膮 spodziewane. Przewidywalno艣膰 takiego zjawiska jest znikoma. Cz臋sto obie formy, z oboczno艣ci膮 lub bez niej, traktowane s膮 jako poprawne, np. ogie艅 鈥� ogienek a. ogieniek, koronka 鈥� koronkarka a. koronczarka, naczynie 鈥� naczynko a. 苍补肠锄测艅办辞, a czasem norma uznaje tylko jedn膮 z form, np. stworzenie 鈥� stworzonko. Niekiedy formy z nietypow膮 oboczno艣ci膮 maj膮 zasi臋g ograniczony do pewnego regionu, np. zadanie 鈥� zadanko (og贸lnopolskie) a. 锄补诲补艅办辞 (regionalizm krakowski).
Je偶eli chodzi o czasowniki od rzeczownik贸w zako艅czonych na sp贸艂g艂osk臋 艅, to wi臋kszo艣膰 zachowuje mi臋kko艣膰 tej sp贸艂g艂oski przed czasownikowym przyrostkiem -owa(膰), np. cie艅 鈥� cieniowa膰, wap艅 鈥� wapniowa膰, stopie艅 鈥� stopniowa膰, dar艅 鈥� darniowa膰, czy wspomniany przez Pani膮 辫谤辞尘颈别苍颈辞飞补膰. Czasownik kamienowa膰 ma wi臋c posta膰 wyj膮tkow膮. Przyczyny powstania takiej formy s膮 bardzo trudne do ustalenia, zw艂aszcza, 偶e wyst臋puje ona w polszczy藕nie od bardzo dawna, a wi臋c wp艂ywa膰 na ni膮 mog艂y rozmaite procesy historyczne i zjawiska niewyst臋puj膮ce we wsp贸艂czesnym j臋zyku.
Izabela R贸偶ycka