Tradycyjny zestaw polskich nazw liter to: a, 膮 (a z ogonkiem), be, ce, cie (c z kresk膮), de, e, 臋 (e z ogonkiem), ef, gie, cha (ce cha), ha (samo ha), i, jot, ka, el, e艂, em, en, e艅 (n z kresk膮), u zamkni臋te (o z kresk膮), pe, er, es, e艣 (s z kresk膮), te, u (u otwarte), wu, zet, ziet (z z kresk膮, z kreskowane), 偶et (z z kropk膮). Formy z y (by, cy dy itp.) to nie s膮 nazwy liter tylko nieudolnie wymawiane g艂oski, czyli poszczeg贸lne d藕wi臋ki mowy, kt贸re w izolacji powinny by膰 realizowane jako pojedyncze, ale je偶eli s膮 wymawiane zbyt dobitnie, pojawia si臋 przy nich dodatkowy element brzmieniowy podobny do g艂oski y. Pami臋tajmy, 偶e kiedy u偶ywamy terminu litera, chodzi nam o znaki pisma, natomiast je偶eli chcemy m贸wi膰 o wymowie, w贸wczas m贸wimy o g艂oskach.
Izabela R贸偶ycka