S艂owa takie jak 苍颈别谤贸产 czy darmozjad s膮 nacechowane emocjonalnie, zatem ich u偶ycie w kontaktach prywatnych rzeczywi艣cie mo偶e by膰 potraktowane jako obraza. Nacechowanie to nie jest jednak na tyle silne, 偶eby uzna膰 je za podstaw臋 oskar偶enia o zniewag臋 w kontaktach o charakterze publicznym. Tzw. osoby publiczne nie podlegaj膮 ochronie prawnej w takim stopniu, jak wszyscy inni obywatele, uniemo偶liwi艂oby to bowiem krytyk臋 ich dzia艂alno艣ci w tej sferze. Nie ma natomiast w膮tpliwo艣ci, 偶e krytyka wyra偶ana w taki spos贸b nie dotyczy bezpo艣rednio podejmowanych (lub zaniechanych) przez dan膮 osob臋 dzia艂a艅, jest natomiast ocen膮 ad personam, nierzeczow膮 i niekulturaln膮. Je偶eli takich okre艣le艅 u偶ywa dziennikarz, wystawia ocen臋 nie tyle temu, o kim si臋 wypowiada, ile raczej sobie i prezentuje si臋 jako osoba nieprofesjonalna, nie potrafi膮ca pos艂ugiwa膰 si臋 merytorycznymi argumentami.
Wyrazy same w sobie maj膮 pewne znaczenie i zabarwienie emocjonalne, jednak decyduj膮ce znaczenie dla okre艣lenia ich warto艣ci ma konkretna, za ka偶dym razem inna sytuacja, w jakiej zosta艂y u偶yte, intencja nadawcy oraz skutki, jakie wywo艂a艂y. Ka偶d膮 sytuacj臋 nale偶y wi臋c rozpatrywa膰 indywidualnie.
Izabela R贸偶ycka