28.02.2022
W obliczu lutowych Zimowych Igrzysk Olimpijskich (ZIO) w Pekinie, które dobiegły już końca, oczy świata dyplomacji zwrócone były na listę oficjalnych delegacji w postaci głów państw, które na zaproszenie Xi Jinpinga, zdecydowały się na udział w oficjalnej inauguracji ZIO. W kontekście bałkańskim, na szczególną uwagę zasługuje oficjalna wizyta prezydenta Serbii, Aleksandara Vu�icia. Co w praktyce oznaczała obecność serbskiego lidera na dyplomatycznie zbojkotowanej przez Zachód imprezie sportowej w Pekinie? Czy ma to przełożenie na serbskie stanowisko w obliczu obecnie trwającego konfliktu rosyjsko-ukraińskiego? Czy Serbia zdecyduje się na ruch poparcia dla Rosji jak Kuba, Wenezuela czy Nikaragua a tym samym stanie się częścią tandemu Rosja-Chiny?
Spotkanie Xi-Vu�ić, które odbyło się piątego lutego br., było siódmym oficjalnym spotkaniem obu głów państw. Zgodnie z przekazem serbskiego prezydenta, rozmowy dwustronne dotyczyły „spraw strategicznych, wzajemnego wsparcia oraz ochrony integralności terytorialnej w instytucjach i organizacjach międzynarodowych� co według Vu�icia miało fundamentalne znaczenie, ze względu na „sytuację z Kosowem i Metohiją�. Ponadto, serbski prezydent podkreślił, iż umowa o wolnym handlu z Chinami jest dla Belgradu kluczowa i . W tym kontekście Vu�ić zaznaczył, iż ta umowa powinna być również uznana jako „niezbędna� dla Zachodu Europy, choć jak przyznał to Serbia po wdrożeniu porozumienia handlowego stanie się najlepszym miejscem inwestycyjnym w tej części kontynentu. Xi zobowiązał się do poprawy „dobrej współpracy� w ramach inicjatywy Pasa i Szlaku i przekształcenia tradycyjnej przyjaźni w „bardziej namacalne rezultaty�. Vu�ić anonsował przyjaźń z Chinami: „Serbia jest prawdziwym przyjacielem Chin, szacuje i podziwia ich przywództwo, dodając, iż bez względu na to jaka presja zostanie wywarta na Chiny, żelazna przyjaźń między Serbią a Chinami pozostanie silna�. Stanowi to mocną deklarację, która może rzutować na pozycjonowanie Serbii w obliczu aktualnie toczącego się konfliktu rosyjsko-ukraińskiego. Może rzutować, bowiem Pekin skłania się do uznania rosyjskiej retoryki w kwestii ww. konfliktu.
W obliczu aktualnej eskalacji konfliktów militarnych o charakterze konwencjonalnym i cybernetycznym, zobowiązania serbskiego prezydenta należy odczytywać ze szczególną uwagą. Fakt posiadania sporów terytorialnych przez Serbię, w obliczu najnowszych wydarzeń na Ukrainie, może skutkować brakiem oficjalnego potępienia rosyjskiej agresji na terytorium Ukrainy, tak jak w przypadku Pekinu. Dyplomatyczny balans Belgradu nie jest niczym szczególnym w obliczu konsekwentnie prowadzonej polityki zagranicznej opartej na tzw. „czterech filarach�, niemniej fakt rosyjskiej agresji służy Belgradowi do realizacji celów polityki wewnętrznej.
nie tyle wobec konfliktu militarnego pomiędzy Rosją a Ukrainą, co uznaniu przez Moskwę tzw. Donieckiej Republiki Ludowej i tzw. �ugańskiej Republiki Ludowej. Vu�ić postawił niejako ultimatum, iż potępi uznanie przez Rosję niepodległości separatystycznych regionów na wschodzie Ukrainy, jeśli prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski potępi w mediach publicznych „kampanię bombardowań NATO przeciwko Serbii w 1999 roku�. Co ważne, Belgrad pomimo znacznych wpływów rosyjskich w kraju do tej pory nie uznał aneksji Krymu w 2014 r., głównie dlatego, iż godziłoby to w serbskie interesy względem Kosowa. Działania i dyplomację prezydenta Vu�icia podczas trwającego konfliktu rosyjsko-ukraińskiego należy śledzić z najwyższą uwagą, gdyż Serbia jest oficjalnym kandydatem do przystąpienia do UE. W tym kontekście należałoby oczekiwać, iż stanowisko Belgradu wobec ww. konfliktu będzie po części starało się „zaspokoić� Brukselę. Nieroztropna dyplomacja Belgradu w tym względzie mogłaby nieść za sobą długofalowe skutki polityczno-gospodarcze dla Serbii. Aktualnie, oficjalne stanowisko Serbii wobec wojny wyraża poparcie dla integralności terytorialnej dla Ukrainy, niemniej Vu�ić otwarcie przyznał, iż nie będzie nakładać na Rosję żadnych sankcji ze względu na „własne interesy�. Vu�ić podkreślił, iż zdaje sobie sprawę, że „nikt nie będzie w pełni zadowolony ze stanowiska Serbii, ale jest to najlepsza możliwa decyzja dla jego kraju�. W tym przypadku należy zaznaczyć fakt, iż zarówno Prisztina jak i Belgrad starają się wykorzystać konflikt wojskowy na Ukrainie do rozstrzygnięcia spornej kwestii na swoją korzyść. Obecne działania Kosowa na USA w celu otworzenia stałej, amerykańskiej bazy wojskowej w kraju i przyspieszenie jego integracji z NATO w obliczu rosnącego niebezpieczeństwa spowodowanego rosyjską inwazją na Ukrainę.
W szerszym kontekście, należy również zwrócić uwagę na ostatnie działania serbskiego rządu w kwestii rozwoju stosunków dwustronnych z Rosją i Chinami. Ostatnie informacje przekazane przez Specjalnego Sprawozdawcę ONZ ds. Sytuacji Praw Człowieka w Birmie, Toma Andrewsa sugerują, iż Chiny, Rosja oraz Serbia nadal zaopatrują birmańską juntę w broń używaną w celu ataku na ludność cywilną. Sytuacja ta utrzymuje się od czasu zeszłorocznego zamachu stanu w Birmie. W obliczu skłaniania się chińskiej dyplomacji do przyjęcia rosyjskiej narracji w sprawie wojny rosyjsko-ukraińskiej, koordynacja dostaw broni w trójkącie serbsko-chińsko-rosyjskim dla birmańskiej junty stawia Belgrad w niezwykle niewygodnej sytuacji. Utrzymanie neutralnego stanowiska wobec rosyjskiej agresji na Ukrainę w obliczu skoordynowanych działań UE, może skutecznie odsunąć w czasie perspektywy akcesyjne Serbii. Powstaje pytanie, czy w obliczu agresywnej polityki rosyjskiej wobec planowanego rozszerzenia zachodnich struktur na państwa Europy Wschodniej, perspektywa utrzymania status quo w Serbii w obecnej sytuacji nie jest czasem wkalkulowane i pożądane przez władze w Belgradzie?
