
data publikacji:19.06.2020
tekst: Jakub Kokoszka (25.04.2019)
aktualizacja: Redakcja (19.06.2020)
Warszawska Jesień to odbywający się od 1956 roku doroczny (z dwoma wyjątkami) międzynarodowy festiwal muzyki współczesnej, który powstał z inicjatywy kompozytorów Tadeusza Bairda i Kazimierza Serockiego, a zorganizowany został przez Związek Kompozytorów Polskich1. Jedną z idei przyświecających inicjatorom było odcięcie się od tak zwanej „metody twórczej�, czyli założeń socrealizmu. Władze komunistyczne widziały jednak inne cele w tym przedsięwzięciu – postrzegały je jako próbę sił. Bolesław Bierut w wywiadzie udzielonym w 1954 roku powiedział: „To ciekawe, takie porównanie między Wschodem a Zachodem. Oni pokażą co mają, a my pokażemy co my mamy�2. Cele festiwalu zostały określone w sześciu punktach: 1. należy promować polską muzykę, 2. zapoznawać się z muzyką innych państw, 3. prezentować wystąpienia najlepszych orkiestr symfonicznych i zespołów kameralnych, 4. wykorzystać festiwal jako zasób poglądowych lekcji gry dla polskich kompozytorów i członków orkiestr symfonicznych oraz zespołów kameralnych, 5. nawiązać kontakt między Polskimi i zagranicznymi kompozytorami (wymiana opinii o komponowaniu muzyki współczesnej), 6. ustanowić Warszawę kulturowym centrum muzycznym znanym na całym świecie3.
Ta nieco dziwna lista – w połączeniu z obowiązującym zagraniczne orkiestry i zespoły przymusem zagrania co najmniej jednego polskiego utworu (o długości co najmniej 30 minut), definiowaniem „muzyki współczesnej� jako obejmującej cały XX wiek (mimo sprzeciwu Tadeusza Bairda, który postulował, by prezentować jedynie utwory napisane w przeciągu ostatniego roku)4 – przedstawia obraz ścierania się „nieprawomyślnej� inicjatywy, która jeszcze w tamtym czasie nie mogła dojść do skutku, z politycznie sterowaną kulturą.
Ten sprzeciw wobec zideologizowania sztuki, który był ukrytym założeniem Bairda i Serockiego, widoczny jest na plakacie promującym II edycję festiwalu (1958) autorstwa Adama Młodzianowskiego – absolwenta Państwowego Instytutu Sztuk Plastycznych w Krakowie. Zajmował się on grafiką książkową, drzeworytem, a także aranżacją wnętrz muzealnych np. na Zamku Królewskim na Wawelu5.
Kompozycja jest silnie zgeometryzowana, niemal abstrakcyjna, podzielona na dwie części. Prawdopodobnie odnosi się w ten sposób do opozycji Zachód – Wschód odpowiednio przedstawionej na plakacie jako zestawienie połówek „bezbarwnego� i kolorowego tła oraz podkreślonej motywem instrumentu stylizowanego na gołębia (pokoju) po stronie wschodniej. Oba „światy� są przy tym oddzielone stojakiem na nuty. W istocie owo obowiązkowe w tamtych czasach zideologizowanie jest prawie niezauważalne, zostało zadowalająco zneutralizowane przy pomocy środków plastycznych. Ta umiejętność wymykania się cenzurze uchodzi za jedną z ważniejszych cech Polskiej Szkoły Plakatu.
1 Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień�, Culture.pl, .
2 Małgorzata Gąsiorowska, “The Warsaw Autumn International Festival of Contemporary Music. Transformations of Programming Policies�, Musicology Today 2017, Vol. 14, s. 24. Bierut był wówczas premierem, nie prezydentem, jak podaje autorka.
3 Tamże, s. 25.
4 Tamże, s. 29.
5 Jolanta Chrzanowska-Pieńkos, Andrzej Pieńkos, Leksykon sztuki polskiej XX wieku, Wydawnictwo Kurpisz, 2001.
