Średniowieczne wojowniczki były co prawda rzadziej niż mężczyźni przedstawiane w ikonografii i tekstach literackich średniowiecza, nie były jednak zupełnie nieobecne. Znana była legenda o antycznych wojowniczkach zwanych Amazonkami. Były one opisane w pierwszej powieści napisanej w języku francuskim autorstwa Benoît de Sainte-Maure z połowy XII w. Nie sposób również pominąć słynnej dziewicy orleańskiej Joanny D’Arc, patronki Francji, która poprowadziła francuską armię do ważnych zwycięstw podczas wojny stuletniej. Udało jej się przekonać dowódcę garnizonu hrabiego Roberta de Baudricourt’a by wyprawił ją wraz z eskortą na francuski dwór w Chinon. Przez wrogie terytorium podróżowała w męskim ubraniu. Na dworze królewskim zrobiła wrażenie na władcy Karolu VII. Joanna postarała się o zgodę na udział wraz z wojskiem w wyzwoleniu Orleanu i o otrzymanie ekwipunku żołnierskiego – konia, pancerza, miecza, sztandaru, świty. Stała się źródłem nadzieji dla słabnącego, chylącego się ku upadkowi kraju. Wyzwoliła ducha walki i postawiła kres ostrożnej strategii wojsk francuskich. Skazana i spalona na stosie, w 1456 została uznana za męczennicę. 7 lipca 1456 Trybunał uznał ją za niewinną. Jej postać do dziś jest obecna w kulturze i powszechnie znana. Czy Joanna jest jednak jedyną reprezentantką wojowniczych kobiet średniowiecza?

Według profesor historii średniowiecznej, Sophie Cassagnes-Brouquet, Joanna D’Arc nie była jedynym przypadkiem kobiety-rycerza. Od XII do XV wieku arystokratki pochodzące z Francji, Szkocji, Hiszpanii i Włoch chwytały za broń, by chronić swojego zamku lub rodu. Udział kobiet w wojnie jest zwykle powiązany z wyjątkowymi okolicznościami, niewolą lub śmiercią męża i nie jest czymś powszechnym. Jednak pod warunkiem, że kobieta walczy w imię szlachetnego celu, nie zawsze jest uważany za skandal. Jeżeli chodzi o kobiety spoza arystokracji, na temat ich udziału w wojnie istnieje mniej źródeł historycznych, jednakże kroniki wspominają o udziale kobiet z ludu w obronie swoich miast. Przykładem może być obrona Barbastro w Aragonii, gdzie podczas nieobecności swych mężów, niewiasty odparły atak muzułmańskiego wroga. Kobiety brały też udział w krucjatach, uczestnicząc w walkach na Ziemi Świętej. Warto też wspomnieć o francuskiej bohaterce narodowej Jeanne Laisné o przydomku Jeanne Hachette (od fr. Hachette – topór). Jeanne wykazała się odwagą podczas obrony Beauvais przez wojska Karola Zuchwałego, księcia Burgundii. Podczas ataku jeden z Burgundczyków zawiesił na murach miasta burgundzką flagę. Jeanne, córka chłopa, uzbrojona w topór rzuciła się na wroga, zepchnęła go do fosy i zerwała flagę. Jej bohaterstwo zachęciło pozostałych mieszkańców do walki i udało się odeprzeć atak nieprzyjaciela.
Nie ulega wątpliwości, że wojownicze kobiety istniały także w średniowieczu. Należy jednak pamiętać, że ich przedstawienia we współczesnej kulturze np. Filmach bywają często mocno podkoloryzowane. Przypadki kobiet-rycerzy średniowiecza są raczej rzadkie i opisywane jako wyjątki. Ważne jest również to, że mimo swej waleczności niewiasty nie były pasowane na rycerzy. Nawet Joannie D’Arc nie dane było dostąpić tego zaszczytu. Jako ciekawostkę można też przywołać kolejną nieścisłość pojawiającą się w kulturze współczesnej — zbroję ze specjalnie ukształtowanym z myślą o kobiecych krągłościach napierśnikiem. Ten wynalazek zaistniał dopiero w XX wieku. Kobiety podczas walki korzystały ze zbroi takiej, jak męska. Dlaczego? Podstawowym zadaniem pancerza jest chronić życie. Wyprofilowany napierśnik wygląda może lepiej, ale jest śmiertelnym niebezpieczeństwem dla noszącej go osoby. Od wewnątrz wygląda on jak dwie miseczki połączone ze sobą stalą. Element łączenia to klin, który przy każdym uderzeniu czy upadku może się wbić w splot słoneczny.
Tą zaskakującą informacją zakończę moje dzisiejsze rozważania o walecznych kobietach epoki Średniowiecza. Mam nadzieję, że udało mi się przekonać czytelników bloga, że waleczne niewiasty były obecne wśród nas od zawsze. Chociaż nie zawsze ich postawa spotykała się ze zrozumieniem, broniły dzielnie wartości, które uważały za słuszne. Można powiedzieć, że niektóre z nich miały o wiele więcej wspólnego z dzisiejszymi kobietami, niż się na pozór wydaje.
Barbara Kamińska
Źródła internetowe:
; Femmes-chevaliers du Moyen Âge, dostęp z dnia 16.12.2019
; Silniejsze od królów, waleczniejsze od rycerzy. Jakie były kobiety z epoki krucjat?, dostęp z dnia 16.12.2019
; Czy kobieta mogła być rycerzem?, dostęp z dnia 16.12.2019
, dostęp z dnia 16.12.2019
