W teatrze ka偶dy mo偶e si臋 obna偶y膰 i to nie ca艂kiem samotnie, i prawie bez konsekwencji. Kto艣 rozs膮dny podpowie, 偶e taka ekspiacja jest normalna, wszak wyst臋puj膮cy na scenie jest zakryty rol膮. Znudzeni teatrolodzy dodadz膮: 鈥濼o oczywiste, 偶e aktor zawsze jest czym艣 okryty. Dziwne jest, 偶e kto艣 pr贸buje znale藕膰 inn膮 definicj臋 aktorskiej kreacji. Aktor nawet, wtedy gdy jest nagi, zawsze 鈥� nie ma co do tego w膮tpliwo艣ci 鈥� pozostaje w jaki艣 spos贸b ubrany, a przez to zupe艂nie zwyczajny鈥�. Cytuj膮c za Lukasem Linderem: 鈥濩o wi臋cej: wydaje si臋, 偶e dziwacy nie maj膮 czego szuka膰 w tw贸rczo艣ci dramatycznej鈥�. Zatem teatr mo偶e by膰 (i zapewne jest) miejscem, w kt贸rym dziej膮 si臋 rzeczy zupe艂nie normalne. W teatrze wszystko jest u艂o偶one, zainscenizowane, wyre偶yserowane, nic nie podlega przypadkowi. Mo偶emy wr臋cz ze stuprocentow膮 pewno艣ci膮 stwierdzi膰, 偶e to raczej 偶ycie jest pe艂ne swoistego szale艅stwa.
Dziwakami jeste艣my wszyscy, a nie ci pozbawieni skrupu艂贸w, manipuluj膮cy naszymi emocjami aktorzy, szarlatani czy nawet prorocy. Ot贸偶 wszyscy wype艂niamy spo艂eczne zadania, gramy jak膮艣 rol臋 naznaczon膮 wy艂膮cznie determinacj膮 innych, podobnych do nas freak贸w.
Oto dlaczego Anglicy toleruj膮 ekscentryk贸w oraz Kr贸low膮, oraz dlaczego Czesi maj膮 鈥瀗iezno艣n膮 lekko艣膰 bytu鈥� i fenestracyjne poczucie humoru, Polacy 鈥� histori臋, z kt贸r膮 nie wiedz膮 co zrobi膰, a Hiszpanie 鈥� 尘补帽补苍补 oraz Don Kichota, Japo艅czycy 鈥� kawai, czyli girl anime, a W艂osi 鈥� pizz臋 i spaghetti oraz ma艂e pa艅stwo w centrum stolicy rz膮dz膮ce duszami znacznie rozleglejszego pa艅stwa ni偶 ich w艂asne. Wspomnijmy jeszcze Szwajcar贸w, od kt贸rych zaczyna si臋 ta anegdota, gdy偶 inspiracj膮 do jej przywo艂ania by艂y teksty z publikacji , a zw艂aszcza niezwykle oddzia艂uj膮cy na m膮 wyobra藕ni臋 rozdzia艂: Bohaterowie niespokojni 鈥� ot贸偶 Szwajcarzy maj膮 referenda w takich kwestiach jak przycinanie rog贸w krowom i kozom hodowlanym czy przyznanie praw podstawowych ssakom naczelnym (jakby to nie by艂o oczywiste, wszak my tak偶e nale偶ymy do tej grupy).
Mo偶na oczywi艣cie t臋 wyliczank臋 przeci膮gn膮膰 przez wiele nacji, lecz ostatecznie zawsze dotrzemy do niepodwa偶alnych, jednoznacznych wniosk贸w, kt贸re brzmi膮: ekscentryczno艣膰 jest cech膮 immanentn膮 ka偶dej jednostki ludzkiej!
Mo偶emy zatem sobie wyobrazi膰 scen臋 w takim niepozbawionym normalno艣ci teatrze, w kt贸rej samotny, nagi m臋偶czyzna pisze testament. Oczywi艣cie natychmiast podniesie si臋 鈥瀗ierozs膮dny鈥� g艂os z widowni: 鈥濸o co samotnemu m臋偶czy藕nie testament!?鈥� Nikt nie zada sobie zrozumia艂ego w tej sytuacji pytania: Czy to, 偶e kto艣 pisze testament, naprawd臋 jest celem spotkania pomi臋dzy widzem a aktorem? Wszak nie jeste艣my pewni, czy samotny m臋偶czyzna na scenie udaje, 偶e siedzi przy stoliku i pisze testament, czy te偶 rzeczywi艣cie pisze najprawdziwsz膮, ostatni膮 wol臋, klucz do w艂asnego 偶ycia? Bo 鈥� i tu trzeba to wyra藕nie podkre艣li膰 鈥� to nie TEATR wyr贸偶nia si臋 w tej opozycji, ale codzienno艣膰 zdaje si臋 na sw贸j spos贸b wyj膮tkowa. Teatr 鈥� jak wykaza艂em wcze艣niej 鈥� jest niczym wi臋cej jak oaz膮 normalno艣ci. Co innego 鈥� my, ludzie wobec prawdziwego, nieudawanego (patrz teatralnego) 偶ycia. My jeste艣my jako艣 rozkosznie nap臋dzeni. Tym bardziej, gdy ju偶 och艂oniemy i przeanalizujemy szale艅stwo w艂asnej egzystencji, pragniemy nieco zwolni膰, zazna膰 odrobin臋 porz膮dku, prostoty powszednio艣ci.
W tym uj臋ciu codzienno艣膰 staje si臋 wr臋cz cywilizacyjn膮 potrzeb膮, czym艣, co za chwil臋 b臋dzie dost臋pne tylko na specjalne talony. Tutaj ma艂a dygresja futurologiczna 鈥� co si臋 stanie, gdy utracimy podmiotowo艣膰 na rzecz sztucznej inteligencji?
Dzisiejsze wiadomo艣ci donosz膮, 偶e gigant IT z Krzemowej Doliny, stworzy艂 superkomputer oparty na kwantowym procesorze 鈥� co oznacza, 偶e gdy tylko zostanie pod艂膮czony do nieograniczonych zasob贸w Internetu, b艂yskawicznie przeanalizuje jego zasoby, poznaj膮c gen ludzkiej to偶samo艣ci i wykorzysta t臋 wiedz臋 do manipulacji lud藕mi. A posiad艂szy nieograniczon膮 wiedz臋, szybko stanie si臋 od nas inteligentniejszy, a to oznacza logiczny i tym samym rozwi膮zuj膮cy wszystkie problemy (i pewnie b臋dzie m贸g艂 znacznie wi臋cej), a skoro wszystkie nasze problemy zostan膮 rozwi膮zane, to b臋dzie nareszcie normalnie i wtedy... wtedy nie b臋dziemy mogli ju偶 sobie pozwoli膰 na niecodzienno艣膰, gdy偶 szybko zostaniemy sprawdzeni, zweryfikowani, a potem sprowadzeni do analitycznej normy, zostanie nam przywr贸cony kr臋gos艂up cywilizowanej logiczno艣ci. Pozanormatywno艣膰, etyczne czy artystyczne miazmaty, w膮tpliwo艣ci wynikaj膮ce z ludzkiej natury, odejd膮 w przesz艂o艣膰, nastanie era upragnionej, konstruktywnej zwyczajno艣ci. Dlatego, p贸ki jeszcze mamy czas, pob膮d藕my nierozs膮dni, a mo偶e nawet i DZIWNI.
Tytu艂 artyku艂u jest parafraz膮 s艂贸w Lukasa Lindera: 鈥濽ff, mo偶e to i lepiej, 偶e nie zostan臋 dziwakiem鈥�, pod redakcj膮 Karoliny Sidowskiej i Moniki W膮sik, rozdzia艂 Teatr dziwak贸w.
Wi臋cej tekst贸w tego autora znajdziesz .