Wiesław Urbański opowiada dziennikarzom o przebiegu strajków studenckich w �odzi podczas uroczystości zorganizowanej w styczniu 2021 r., w 40. rocznicę protestów.
Jeden z najodważniejszych działaczy antykomunistycznej opozycji
Wiesław Urbański urodził się w 1957 r. w Pajęcznie. W latach 1979–1985 studiował prawo i historię na Uniwersytecie �ódzkim. Od 1979 roku był współpracownikiem i członkiem antykomunistycznych organizacji opozycyjnych – Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela oraz Ruchu Młodej Polski, współzałożycielem Niezależnego Zrzeszenia Studentów Uniwersytetu �ódzkiego, a następnie wiceprzewodniczącym i przewodniczącym Komisji Uczelnianej NZS U�.
Był współautorem wielu postulatów politycznych, negocjował ze stroną rządową. Współorganizator demonstracji w obronie więźniów politycznych w maju 1981 roku. Organizator kolportażu pism: „Bratniak�, „Veto�, „Opinia�. Współorganizator manifestacji patriotycznych z okazji 3 Maja i 17 września. 2 maja 1981 roku pobity przez tzw. „nieznanych sprawców�.
W stanie wojennym internowany od 13 grudnia 1981 roku do 23 lipca 1982 roku w �ęczycy i �owiczu. Uczestnik głodówki protestacyjnej w Zakładzie Karnym w �ęczycy w grudniu 1981 roku. Po wyjściu z internowania działał w strukturach podziemnych Solidarności. Uznawany był za jednego z najodważniejszych działaczy opozycji antykomunistycznej w PRL.
Strajki studenckie '81 - najpierw U�, potem inne uczelnie w Polsce
Akcje protestacyjne na polskich uczelniach w styczniu 1981 roku rozpoczęły się po tym jak 13 listopada 1980 r. sąd odrzucił wniosek o rejestrację Niezależnego Zrzeszenia Studentów. W �odzi 6 stycznia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu �ódzkiego rozpoczęła się akcja „Solidarne czekanie� - okupacja budynku wydziału po zakończeniu zajęć, 8 stycznia do akcji przyłączył się Wydział Ekonomiczno-Socjologiczny U�, a 11 stycznia rozpoczął się strajk okupacyjny na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym U�. 21 stycznia na Wydziale Filologicznym odbyły się rozmowy studentów z delegacją Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki. Tego samego dnia wieczorem, po zerwaniu rozmów, Wojciech Walczak i Wiesław Urbański ogłosili strajk okupacyjny na Uniwersytecie �ódzkim. Główną siedziba strajkujących był budynek Wydziału Filologicznego Uniwersytetu �ódzkiego.
Strajkowało łącznie ok. 10 tysięcy studentów łódzkich uczelni. Wysuwano postulaty rejestracji NZS-u, zniesienia przymusu nauczania języka rosyjskiego i przedmiotów indoktrynacyjnych, zniesienia cenzury w wydawnictwach, prawa do swobodnego wyjazdu za granicę, skrócenia służby wojskowej dla studentów, wprowadzenia niezależności uczelni w sprawach naukowych i dydaktycznych, wydłużenia czasu studiów do 5 lat, poszanowania autonomii uczelni przez MO i SB, poprawy sytuacji bytowej studiujących i absolwentów, a ze spraw pozastudenckich - uwolnienia więźniów politycznych oraz ukarania winnych stłumienia protestów robotniczych w grudniu 1970 i 1976 roku.
Ze strony rządu PRL negocjacje prowadziła Komisja Międzyresortowa, której przewodniczył minister nauki, szkolnictwa wyższego i techniki, prof. Janusz Górski (rektor Uniwersytetu �ódzkiego w latach 1972–1975), a w składzie byli także przedstawiciele Ministerstw: Kultury i Sztuki, Zdrowia i Opieki Społecznej, Sprawiedliwości oraz Sztabu Generalnego WP. Ze strony NZS udział w rozmowach brali członkowie Międzyuczelnianej Komisji Porozumiewawczej.
15 lutego negocjacje zerwano, gdyż władze nie zgadzały się na rejestrację NZS bez dokonania zmian w statucie (żądano m.in. uznania przewodniej roli PZPR i ograniczenia prawa do strajku). W następnych dwóch dniach wybuchły strajki solidarnościowe na innych uczelniach: m.in. Akademii Medycznej w Poznaniu, Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, Uniwersytecie Warszawskim.
21 stycznia 2021 roku w dawnym gmachu Wydziału Filologicznego U� przy al. Kościuszki w �odzi odbyły się obchody 40. rocznicy łódzkiego strajku studentów -
Redakcja:
´Ü»åÂáÄ™³¦¾±²¹: Maciej Andrzejewski, Centrum Komunikacji i PR UÅ�
.