Polecamy 鈥� polsko-francuskiego pisarza, poety i krytyka literackiego narodowo艣ci 偶ydowskiej, by艂ego wi臋藕nia obozu Auschwitz-Birkenau. Jest to opracowanie wyj膮tkowe, poniewa偶 zosta艂o napisane przez literaturoznawczyni臋 i powie艣ciopisark臋 w jednym. 艁膮czy wi臋c w sobie naukow膮 skrupulatno艣膰 z plastycznym j臋zykiem opowie艣ci.
Piotr Rawicz wk艂ada kartk臋 w wa艂ki maszyny do pisania. Zagl膮da do starych papier贸w, kt贸re przez wiele lat przepisuje. Kim by艂 kiedy艣? Kim jest teraz, tu, w Pary偶u lat sze艣膰dziesi膮tych? Jest pisarzem, autorem powie艣ci 鈥濳rew nieba鈥�, kt贸ra zszokowa艂a francuski 艣wiat literacki. Nikt do tej pory nie pisa艂 w taki spos贸b o Zag艂adzie. 鈥濼a ksi膮偶ka nie jest dokumentem historycznym鈥� 鈥� stwierdza Rawicz i podwa偶a kategori臋 艣wiadectwa, bo interesuje go nie tyle 鈥瀙rawda鈥�, ile j臋zyk, kt贸ry tej 鈥瀙rawdy鈥� nie mo偶e wyrazi膰. Interesuje go niemoc s艂贸w, to miejsce, gdzie j臋zyk rozszczelnia si臋, ods艂aniaj膮c szczelin臋, w kt贸r膮 mo偶na (trzeba?) wpa艣膰, by dotkn膮膰 istoty literatury. Nie interesuj膮 go salony literackie ani poklask. Interesuje go tylko pisanie.
Jest grafo-manem 鈥� op臋tanym przez pismo. Musi pisa膰, 鈥瀞ieka膰 艣wiat na drobniutkie elementy鈥�, musi kre艣li膰, ry膰 w kartce papieru, musi zbiera膰 艣cinki j臋zyka, pozosta艂o艣ci po niewypowiadalnym. Bo pisa膰 TRZEBA. A kiedy ko艅czy 鈥瀙isanie鈥�, zaczyna przepisywa膰 swoje stare notatki, by jeszcze raz s艂owami przytwierdzi膰 si臋 do pod艂o偶a, do 偶ycia.
Jest Polakiem, naturalizowanym Francuzem, lwowskim 呕ydem. Jest emigrantem, 鈥瀗iepo偶膮danym w PRL鈥� korespondentem PAP-u i recenzentem 鈥濴e Monde'a鈥�. Ocala艂ym z Zag艂ady.
Mnogo艣膰 i migotliwo艣膰 to偶samo艣ci Piotra Rawicza sta艂a si臋 wyzwaniem biograficznym. Jak pisa膰 o kim艣, kto nieustannie zaciera 艣lady? Jak opowiedzie膰 o ca艂ym 偶yciu kogo艣, kto ucieka przed wszelk膮 totalno艣ci膮 i dopowiedzeniem? Czy do si臋 zapisa膰 delikatn膮 struktur臋 偶ycioopowie艣ci i jednocze艣nie zachowa膰 rumowisko s艂贸w? A wreszcie: czy po 偶yciu cudzym 偶yciem biograf/biografka nadal jest sob膮?
Publikacja Anny Ciarkowskiej jest ju偶 .