Rze藕ba autorstwa prof. Andrzeja Jocza, kt贸ra znajduje si臋 na dziedzi艅cu Instytutu Historii U艁, nale偶y do cyklu tzw. prac autonomicznych, w ramach kt贸rego artysta tworzy zgodnie z w艂asn膮 koncepcja filozofii tw贸rczej formy 鈥� niezale偶ne od natury. Korzysta jednak z proporcji, kt贸re wynikaj膮 z zale偶no艣ci wielko艣ci i rozmiar贸w obiekt贸w wyst臋puj膮cych w naturze. To sprawia, 偶e rze藕by te cho膰 niczego nie odwzorowuj膮, to jednak s膮 nam w pewien spos贸b bliskie i wydaj膮 si臋 znajome. Poetyckie tytu艂y dope艂niaj膮 tego poczucia 鈥瀦najomo艣ci鈥� z prac膮. Jak t艂umaczy艂 profesor Andrzej Jocz w jednym z wywiad贸w: 鈥濿szystkich autonomizm贸w stworzy艂em dwadzie艣cia. Nie przypominaj膮 konkretnego wzoru z natury, nie maj膮 odpowiednika w rzeczywisto艣ci i ka偶demu mog膮 si臋 dowolnie kojarzy膰鈥�.
Nie ma zatem chyba sensu szukanie w naturze wyja艣nienia, co rze藕ba przedstawia. Jednak na uwag臋 zas艂uguje zagadkowy napis na jednej z zaokr膮glonych 鈥瀊ierek鈥�: 鈥濶IGDY POD WIATR HISTORII鈥︹��. W kontek艣cie tego, 偶e praca jest usytuowana przed budynkiem Instytutu Historii Uniwersytetu 艁贸dzkiego, napis budzi skojarzenie z 鈥瀢iej膮cym wiatrem historii鈥�. Bowiem historia, nauka wyk艂adana w tym gmachu, to nie tylko dyscyplina badaj膮ca skomplikowane 鈥瀙rocesy dziejowe鈥�. To tak偶e dzieje ludzi z ich charakterami, s艂abo艣ciami i rozterkami. Sentencja ta witaj膮c ka偶dego dnia m艂odych adept贸w nauki, kt贸rej patronuje bogini Klio, w pewien spos贸b wydaje si臋 te偶 偶artobliwie nawi膮zywa膰 do wiersza Konstantego Ildefonsa Ga艂czy艅skiego zatytu艂owanego 鈥濨allada o trz臋s膮cych si臋 portkach鈥�. Jest on zako艅czony sekwencj膮 (notabene r贸wnie偶 zapisan膮 majusku艂膮):
GDY WIEJE WIATR HISTORII,
LUDZIOM JAK PI臉KNYM PTAKOM
ROSN膭 SKRZYD艁A, NATOMIAST
TRZ臉S膭 SI臉 PORTKI P臉TAKOM.
Materia艂: Wydzia艂 Filozoficzno-Historyczny U艁