16 lutego obchodzono 100-lecie urodzin Hua Guofenga. To stworzy?o naturalne podstawy do przypomnienia jego historii. 21 lutego, w niedzielnym wydaniu ?Dziennika Ludowego” opublikowano tekst Wang Huninga, cz?onka Sta?ego Komitetu Biura Politycznego, odpowiedzialnego za ideologiczn? formacj? kadr Komunistycznej Partii Chin. Poza standardowym omówieniem biografii i charyzmatycznych dzia?ań Hua Guofenga, sporo uwagi po?wi?cono aresztowaniu ?bandy czworga”, wkrótce po ?mierci Mao Zedonga, przez s?u?by podleg?e ówcze?nie Hua Guofengowi. Podkre?lono zatem rol?, nie tyle reformatora, ale polityka, który stabilizowa? sytuacj? polityczn?, zdaniem Wang Huninga, toruj?c drog? do reform, promowanych przez grup? technokratów zwi?zanych z Deng Xiaopingiem. Nazwisko Deng nie pojawia si? jednak w tek?cie ani razu. Mimo z pozoru koncyliacyjnego tonu profesora Wang Huninga rzeczywisto?? tamtej dekady by?a zgo?a odmienna.
Hua Guofeng i Deng Xiaoping mieli ca?kowicie odmienn? wizj? pomaoistowskich Chin. Hua, blisko dwie dekady m?odszy od Denga, zosta? namaszczony na nast?pc? przez Mao Zedonga. 21 stycznia 1976 r., po ?mierci Zhou Enlaia, Biuro Polityczne wyznaczy?o Hua Guofenga na stanowisko pe?ni?cego obowi?zki premiera. A na pocz?tku lutego rozpocz?to propagandowe ataki na Deng Xiaopinga, wówczas wice premiera. W wyniku dyskusji politycznej zmuszono Deng Xiaopinga do samokrytyki, w której podkre?la?, i? jego celem nie by?a krytyka ?rewolucji kulturalnej” ani te? negowanie pozycji przewodnicz?cego Mao Zedonga. To jednak na niewiele si? zda?o. Jiang Qing wskazywa?a, i? Deng popiera? krytyk? ?rewolucji kulturalnej” której autorem by? zast?pca sekretarza partii na Uniwersytecie Qinghua Liu Bing. Kiedy ?chiński Chruszczow nr 2” – jak okre?lano Deng Xiaopinga w czasie ?rewolucji kulturalnej”, zosta? usuni?ty ze wszystkich stanowisk, kampania usta?a. W tym momencie Hua Guofeng wygra? swoj? pozycj? polityczn? dzi?ki milcz?cemu wsparciu ?bandy czworga” (Jiang Qing, Yao Wenyuna, Zhang Chuqiao, Wang Hongwen).
Druga konfrontacja mia?a miejsce po ?mierci Mao, w?adz? sprawowa? Hua Guofeng i promowa? kampani? ?dwóch ka?dych (dwóch aksjomatów)”: ?za ka?d? decyzj? przewodnicz?cego Mao pod??amy, ka?d? decyzj? wspieramy”. Taka polityka mia?a za zadanie utrzymanie w?adzy, ale te? ograniczenie mo?liwo?ci reform i otwarcia, forowanych przez grup? technokratów. Hua przejmowa? parti? licz?c? 38 milionów cz?onków z czego ponad 18 milionów wesz?o do struktur w czasie ?rewolucji kulturalnej” a on jawi? si? jako jedyna si?a rewolucyjna umo?liwiaj?ca kontynuacj? drogi maoistowskiej. Deng wyst?pi? z listem do centralnego kierownictwa, w którym krytykowa? kampani? ?dwóch ka?dych/aksjomatów”. Argumentowa?, ?e Marks, Engels czy nawet Lenin i Stalin, nie mówi?c o Mao, adoptowali ideologi? do zmieniaj?cego si? otoczenia a Mao by?by zadowolony gdyby po jego ?mierci uznano, ?e w tylko w 30% si? myli? (zasada san qi kai 三七开). Podczas gdy Hua Guofeng proponowa? bezkrytyczn? implementacj? my?li ?wielkiego sternika”. Kiedy w lipcu 1977 r. zrehabilitowano Deng Xiaopinga kampania ?dwóch ka?dych/aksjomatów” sta?a si? g?ównym elementem polemiki ideologicznej. Technokraci nie zgadzali si? na skokowy rozwój gospodarczy, motywowany przes?ankami politycznymi i odrzucali walk? klasow? jako ?ród?o chińskiego sukcesu. Zorganizowali zaplecze intelektualne którym mia? kierowa? Hu Yaobang a g?ównym zadaniem by?o przekonywanie do konieczno?ci reform i otwarcia. W maju 1978 r. na ?amach wydawnictwa Centralnej Szko?y Partyjnej ?Trendy teoretyczne” rozpocz?to now? teoretyczn? dyskusj? ?praktyka jako jedyne kryterium prawdy”. Ponadto zmiany by?y równie? kreowane oddolnie przez bunty rodzin ch?opskich z prowincji Anhui czy ?eksperyment syczuański” Zhao Ziyanga. Presja spo?eczna spowodowa?a, i? konieczne by?o odej?cie do drogi permanentnej rewolucji Mao, lansowanej przez Hua Guofenga a on sam musia? po?egna? si? z zajmowanymi stanowiskami. Co interesuj?ce wtedy odby? si? ?proces stulecia” który uzna? ?band? czworga” winn? b??dów ?rewolucji kulturalnej”: tym samym zakończy? si? kilkuletni proces przejmowania w?adzy przez Deng Xiaopinga.
Tyle tytu?em sprostowania faktów historycznych. Z punktu widzenia obecnej sytuacji nale?y zwróci? uwag? na dwa problemy. Reaktywacja postaci Hua Guofenga sugeruje, ?e w roku 100-letniej rocznicy oficjalna narracja musi podkre?la? ?jedno??”, której w obliczu rosn?cej pozycji politycznej Xi Jinpinga mo?e brakowa? – analogicznie do sytuacji z okresu maoistowskiego, kiedy dominuj?ca rola Mao Zedonga kreowa?a przestrzeń do frakcyjno?ci w partii. Zatem stabilizacja b?dzie istotniejsza ni? rozwój. Symptomatyczne jest, i? w tek?cie Wang Huning wyliczaj?c cztery przes?anki na?ladowania Hua przypomina, i? kadry partyjne powinny ?post?powa? zgodnie z wol? przewodnicz?cego Xi Jinpinga”. Hua Guofeng, który promowa? kampani? ?dwóch ka?dych/aksjomatów” jest idealnym wzorem na?laduj?cego, wówczas na?laduj?cego przewodnicz?cego Mao Zedonga a teraz wskazuj?cego drog? do ?na?ladowania” Xi Jinpinga. I druga sprawa odnosz?ca si? do przysz?ej tranzycji w?adzy. Sugeruje to, i? podobnie jak Mao Zedong wskaza? nast?pc? – Hua Guofenga, taka sytuacja b?dzie mia?a miejsce w przysz?o?ci, kiedy to Xi Jinping, bez konsultacji, wska?e nast?pc? który przejmie stery Chińskiej Republiki Ludowej. Takie podej?cie ma zapewni? pokojowe przej?cie w?adzy po Xi Jinpingu a jak wiemy te okresy w historii Komunistycznej Partii Chin nie charakteryzowa?y si? harmoni? w centralnym kierownictwie.