Bartosz Kowalski鈥嬧赌嬧赌嬧赌嬧赌嬧赌嬧赌�
W ostatnich latach Chiny ponownie zacz臋艂y gra膰 na ideologicznych strunach w relacjach z Europ膮 艢rodkowo-Wschodni膮 w oparciu o wsp贸lne dziedzictwo socjalistyczne. Aby wzmocni膰 wsp贸艂prac臋 z regionem, Pekin powo艂a艂 w 2012 r. format 鈥�16+1鈥�, cz艂onkostwo w kt贸rym jest wyra藕nie oparte na do艣wiadczeniach komunistycznych. Takie pa艅stwa jak W臋gry, Czechos艂owacja i Polska by艂y jednymi z pierwszych, kt贸re uzna艂y nowo powsta艂膮 Chi艅sk膮 Republik臋 Ludow膮 w pa藕dzierniku 1949 r. Fakt ten jest cz臋sto przywo艂ywany w oficjalnych kontaktach, a relacje Chin z czterema pa艅stwami E艢W (Polsk膮, Czechami, Serbi膮 i W臋grami) maj膮 obecnie status 鈥瀋a艂kowitego partnerstwa strategicznego鈥�. Szczeg贸lnie interesuj膮cy w tym wzgl臋dzie jest przypadek w臋gierski. W dokumencie reguluj膮cym partnerstwo, w艂adze w Budapeszcie wyra偶aj膮 poparcie dla idei 鈥渨ielkiego odrodzenia narodu chi艅skiego鈥� promowanego osobi艣cie przez przewodnicz膮cego Xi Jinpinga. Takie roz艂o偶enie akcent贸w, m贸wi r贸wnie偶 wiele na temat, coraz wyra藕niej formu艂owanych aspiracji premiera 翱谤产谩苍a do przywr贸cenia jedno艣ci Niziny W臋gierskiej. Aspiracje te potwierdza lipcowe , kt贸ry w rumu艅skim B膬ile Tu葯nad 鈥瀢 sensie historycznym, wierz臋, 偶e stuletnia samotno艣膰 W臋gier dobiega ko艅ca鈥�. W tej perspektywie, zar贸wno Chiny, jak i W臋gry, przedstawiaj膮 si臋 鈥� u偶ywaj膮c chi艅skiego s艂ownika politycznego 鈥� jako ofiary zachodniego imperializmu poddane 鈥瀞tuleciu upokorze艅鈥�.
U偶ywaj膮c takiej narracji, Chiny, b臋d膮ce w przesz艂o艣ci p贸艂koloni膮, nadal prezentuj膮 si臋 na forum mi臋dzynarodowym jako pa艅stwo rozwijaj膮ce si臋, i to pomimo statusu numer dwa w 艣wiatowej gospodarce. Takie samookre艣lenie jest przede wszystkim oparte o czynniki polityczne, a w mniejszym stopniu zwi膮zane z poziomem zaawansowania rozwojowego. T臋 zale偶no艣膰 Xi Jinping w czasie lipcowego szczytu ,,BRICS+鈥� w Johannesburgu. Przyw贸dca ChRL 锄补诲别办濒补谤辞飞补艂, 偶e Chiny zawsze pozostan膮 pa艅stwem rozwijaj膮cym si臋, bez wzgl臋du na stopie艅 rozwoju, i b臋d膮 usilnie wspiera膰 rozw贸j pa艅stw rozwijaj膮cych si臋 oraz pracowa膰 na rzecz budowy bliskich partnerstw.
Znaczenie globalnego Po艂udnia dla chi艅skiej dyplomacji zosta艂o wy艂uszczone przez Xi w czasie czerwcowej narady ds. polityki zagranicznej: 鈥瀙a艅stwa rozwijaj膮ce si臋 s膮 naszymi naturalnymi si艂ami sprzymierzonymi w polityce mi臋dzynarodowej鈥�. Natomiast pozycja E艢W w chi艅skiej polityce zagranicznej zosta艂a okre艣lona wprost przez Xi Jinpinga w przem贸wieniu do przyw贸dc贸w E艢W przed szczytem 鈥�16+1鈥� w Suzhou w 2015 r. Relacje te zosta艂y zr贸wnane z poziomem wsp贸艂pracy pomi臋dzy pa艅stwami globalnego Po艂udnia ergo pa艅stwami rozwijaj膮cymi si臋.
Zmieniaj膮c膮 si臋 pozycj臋 E艢W w optyce chi艅skiej dyplomacji mo偶na zauwa偶y膰 w wytycznych po ostatnim . W perspektywie rosn膮cych napi臋膰 ze Stanami Zjednoczonymi, Chin zacz臋艂y akcentowa膰 rol臋 E艢W w budowie otwartej i nie wykluczaj膮cej nikogo globalizacji. W odr贸偶nieniu od tzw. , og艂oszonych przez Jiang Zemina w czasie wizyty na W臋grzech w 1995 r., kt贸re w przeciwie艅stwie do relacji z Europ膮 Zachodni膮, nie wskazywa艂y na jakiekolwiek intencje Chin do konsultowania si臋 w sprawach mi臋dzynarodowych z wschodni膮 cz臋艣ci膮 europejskiego kontynentu. Dlatego mo偶na za艂o偶y膰, 偶e obok przes艂anek gospodarczych, dwustronne partnerstwa z pa艅stwami E艢W, jaki 鈥�16+1鈥� s膮 potrzebne Chinom do budowy wsparcia na arenie mi臋dzynarodowej. Istotny w tym wzgl臋dzie jest fakt, 偶e w relacjach z Europ膮 艢rodkowo-Wschodni膮 wykorzystywane s膮 oraz pobrzmiewa retoryka pa艅stw rozwijaj膮cych. Opiera si臋 to na przekonaniu Chin o wsp贸艂dzielonym (post)socjalistycznym do艣wiadczeniu i mentalno艣ci, kt贸re b臋dzie si臋 przek艂ada艂o na lepsz膮 komunikacj臋 i zrozumienie, ni偶 ma to miejsce w kontaktach z Zachodem.