Karol 呕akowski鈥嬧赌嬧赌嬧赌嬧赌嬧赌嬧赌�
Premier Abe Shinz艒 rozwi膮za艂 Izb臋 Reprezentant贸w pod koniec wrze艣nia, chc膮c w ten spos贸b uprzedzi膰 dzia艂ania opozycji, kt贸ra planowa艂a stworzy膰 silny blok przeciw partii rz膮dz膮cej. W szczeg贸lno艣ci chodzi艂o o uniemo偶liwienie okrzepni臋ciu nowej formacji politycznej, kt贸rej powstanie zapowiedzia艂a gubernator Tokio Koike Yuriko. Koike w 2008 roku by艂a pierwsz膮 kobiet膮 w historii, kt贸ra kandydowa艂a na stanowisko prezesa PL-D (czyli de facto premiera). Chocia偶 zosta艂a w贸wczas pokonana przez As艒 Tar艒, w lipcu 2016 roku wykorzysta艂a swoj膮 popularno艣膰 i wbrew stanowisku partii postanowi艂a ubiega膰 si臋 o urz膮d gubernatora Tokio. W trakcie wybor贸w pokona艂a oficjalnego kandydata PL-D, za艣 parti臋 rz膮dz膮c膮 ostatecznie opu艣ci艂a przed wyborami lokalnymi z lipca 2017 roku. Za艂o偶y艂a w贸wczas w艂asne ugrupowanie o nazwie Najpierw Mieszka艅cy Stolicy (Tomin First no Kai), kt贸re odnios艂o zdecydowane zwyci臋stwo w wyborach do rady okr臋gu sto艂ecznego. Pora偶ka PL-D w Tokio by艂a pierwsz膮 kl臋sk膮 wyborcz膮 premiera Abe od kiedy powr贸ci艂 do w艂adzy w grudniu 2012 roku. Poniewa偶 za艣 Koike wkr贸tce przyst膮pi艂a do formowania partii na poziomie krajowym, nikogo nie zdziwi艂a decyzja szefa rz膮du o rozpisaniu przedwczesnych wybor贸w zanim nowy ruch uro艣nie w si艂臋.
Inicjatywa Koike stworzy艂a szans臋 na g艂臋bsze zmiany w japo艅skim systemie partyjnym. Partia Demokratyczna (PD), kt贸ra rz膮dzi艂a w latach 2009-2012, od dawna nie mog艂a znale藕膰 formu艂y na przekonanie do siebie wyborc贸w. Nie pomog艂a jej r贸wnie偶 fuzja z mniejszym ugrupowaniem, Parti膮 Innowacji (Ishin no T艒) w marcu 2016 roku i zmiana japo艅skiej nazwy z Minshut艒 na Minshint艒. Nic dziwnego, 偶e kiedy Koike og艂osi艂a zamiar stworzenia nowego ugrupowania wi臋kszo艣膰 polityk贸w PD postanowi艂a przy艂膮czy膰 si臋 do jej inicjatywy. Nie dosz艂o jednak do fuzji obu partii, gdy偶 gubernator Tokio zapowiedzia艂a, 偶e przyjmie tylko tych parlamentarzyst贸w, kt贸rzy w pe艂ni zaakceptuj膮 program nowej formacji. Poniewa偶 za艣 obok plan贸w prorynkowych reform zawiera艂 on wyra藕ne poparcie dla rewizji pacyfistycznego artyku艂u 9 konstytucji, by艂 nie do przyj臋cia dla lewego skrzyd艂a PD. Ostatecznie umiarkowani politycy z PD pod przewodnictwem Edano Yukio utworzyli Konstytucyjn膮 Parti臋 Demokratyczn膮 (KPD, Rikken Minshut艒), za艣 zamieszanie zwi膮zane z nowym podzia艂em w艣r贸d ugrupowa艅 opozycyjnych bardzo os艂abi艂o wizerunek Koike i jej nowej formacji 鈥� Partii Nadziei (PN, Kib艒 no T艒). W wyborach KPD uzyska艂a drugi wynik i 55 mandat贸w, za艣 PN tylko 50 miejsc w parlamencie. Opr贸cz tego do Izby Reprezentant贸w wesz艂y Japo艅ska Partia Komunistyczna (Nihon Ky艒sant艒) z 12 mandatami, Stowarzyszenie Odnowy Japonii (Nihon Ishin no Kai) z 11 mandatami oraz Partia Socjaldemokratyczna (Shakai Minshut艒) z 2 mandatami.
Kolejne zwyci臋stwo PL-D pokaza艂o, jak trudno jest pokona膰 parti臋 dominuj膮c膮. Pomimo ostatnich skandali zwi膮zanych z nieprawid艂owo艣ciami dotycz膮cymi autoryzacji utworzenia wydzia艂u weterynaryjnego na prywatnym uniwersytecie kierowanym przez przyjaciela premiera oraz zakupu ziemi w Osace pod budow臋 szko艂y po zani偶onej cenie przez prawicow膮 grup臋 Moritomo Gakuen, gabinet Abe nadal jest relatywnie popularny w艣r贸d spo艂ecze艅stwa (ponad 40% poparcia w wi臋kszo艣ci sonda偶y). Nale偶y jednak zauwa偶y膰, 偶e zwyci臋stwo PL-D jest w mniejszym stopniu nast臋pstwem entuzjastycznego poparcia dla obecnego rz膮du, a w wi臋kszym braku wyra藕nego 鈥瀌rugiego bieguna鈥� na japo艅skiej scenie partyjnej. Dop贸ki ugrupowania opozycyjne nie stworz膮 jednolitej alternatywy dla PL-D, partia dominuj膮ca b臋dzie beneficjentem systemu wyborczego opartego g艂贸wnie na jednomandatowych okr臋gach, kt贸ry daje nieproporcjonalnie wi臋cej mandat贸w najwi臋kszej formacji politycznej. Bior膮c za艣 pod uwag臋 g艂臋bokie podzia艂y ideologiczne pomi臋dzy KPD a PN, trudno si臋 spodziewa膰 szybkiego stworzenia przez nie jednego frontu przeciw PL-D.