Zacznijmy od oczywisto艣ci. My艣li formu艂owane w j臋zyku polskim mog膮 by膰 przekazywane dwojako: jako wypowiedzi m贸wione albo jako teksty pisane. Kiedy m贸wimy, u偶ywamy nie tylko s艂贸w. Zawsze towarzyszy im odpowiednia modulacja tonu (tzw. intonacja), zmiana tempa mowy, czasem zawieszenie g艂osu. Tekst pisany pozbawiony jest element贸w niewerbalnych, kt贸re nierzadko modyfikuj膮 wypowied藕. Aby wi臋c chocia偶 cz臋艣ciowo odda膰 na pi艣mie dodatkowe sk艂adniki mowy, dodajemy umowne znaki przestankowe (interpunkcyjne). Pozwalaj膮 one pokaza膰 w tek艣cie pisanym zale偶no艣ci i zwi膮zki sk艂adniowe mi臋dzy wyrazami i wypowiedzeniami (funkcja sk艂adniowa), a przez to umo偶liwiaj膮 prawid艂owe odczytanie tekstu. Mog膮 te偶 co艣 uwypukli膰 (funkcja znaczeniowa), sugerowa膰 okre艣lony spos贸b odczytania zapisanego tekstu (funkcja rytmiczna interpunkcji). Przytoczone przez Pana wypowiedzenie to nie zdanie pojedyncze (z podmiotem 鈥� kto? co? 鈥� skazany i orzeczeniem b臋dzie odwo艂any), lecz wypowiedzenie z艂o偶one z r贸wnowa偶nika zdania (skazany, w domy艣le zosta艂 skazany) i zdania sk艂adaj膮cego si臋 z orzeczenia z艂o偶onego (b臋dzie odwo艂any). W mowie powinna towarzyszy膰 mu odpowiednia intonacja. Wypowiedzenia z艂o偶one bezsp贸jnikowe oddzielamy przecinkiem. W mowie antykadencja i kadencja rozdzielaj膮 oraz grupuj膮 wyrazy pod wzgl臋dem sk艂adniowym i znaczeniowym. Sens tego wypowiedzenia jest wi臋c nast臋puj膮cy: zosta艂 skazany, wi臋c b臋dzie odwo艂any. Na zako艅czenie 鈥� prosz臋 por贸wna膰 nast臋puj膮ce przyk艂ady, w kt贸rych interpunkcja (odzwierciedlaj膮ca intonacj臋 i frazowanie) odgrywa zasadnicz膮 rol臋: 1) powiesi膰, nie mo偶na zwolni膰! 2) powiesi膰 nie mo偶na, zwolni膰!
Katarzyna Jachimowska