W pierwszym przywołanym zdaniu połączenie „i, gdy� jest poprawne, ponieważ przecinek został postawiony przed „gdy�, aby wydzielić zdanie podrzędne („gdy wysiedli z autokaru�). Przecinek powinien również znaleźć się przed „dopóki�, ponieważ wprowadzone zostało zdanie podrzędne. Oto poprawiona wersja: „Wjechali na dworzec i, gdy wysiedli z autokaru, chwycił Klarę za rękę i nie puścił jej, dopóki nie weszli do sklepu spożywczego i nie zaczęli robić zakupów.�
Także w drugim przykładzie („odparł, uśmiechając się lekko, i przysunął sobie słoik z miodem�) przecinek przed „i� został użyty poprawnie. Wydziela imiesłowowy równoważnik zdania („uśmiechając się lekko�) z dwóch części zdania nadrzędnego („odparł� i „przysunął sobie słoik z miodem�).
W trzecim przykładzie („powiedział, z irytacją w głosie�) postawienie lub pominięcie przecinka zależy od tego, jakie znaczenie chcemy nadać zdaniu i jak interpretujemy frazę „z irytacją w głosie�. Przecinek sugeruje, że „z irytacją w głosie� jest dopowiedzeniem, dodatkowym komentarzem do sposobu mówienia. Ten zapis wprowadza pauzę i zmienia dynamikę zdania. Jeśli zależy nam, żeby odbiorca skupił się na frazie („z irytacją w głosie�) jako kluczowym elemencie naszego zdania, wtedy przecinek będzie pomocny. Konstrukcja bez przecinka będzie sugerowała, że chcemy, aby sformułowanie „powiedział z irytacją w głosie� było traktowane jako jedno spójne wyrażenie. „Irytacja w głosie� będzie wtedy integralną częścią sposobu, w jaki dana osoba coś powiedziała.
Analogicznie należy podejść do przykładu czwartego („Spojrzał na nią, zdziwiony, i czytał dalej.�). Brak przecinków w tym zdaniu będzie oznaczał, że „zdziwiony� jest częścią grupy orzeczenia (w jaki sposób spojrzał? – „zdziwiony�). W tej wersji zdanie brzmi bardziej płynnie. Wydzielenie przecinkami leksemu „zdziwiony� sugeruje, że element ten pełni funkcję dopowiedzenia, które wtrącono pomiędzy orzeczenia będące w relacji łącznej („spojrzał na nią i czytał dalej�). Taka interpunkcja wymusi pauzę i zaakcentuje „zdziwienie� jako osobny komentarz lub jako chwilowe zatrzymanie w akcji. Oba warianty są poprawne, a wybór zależy od intencji autora.
Pozdrawiam
Elwira Olejniczak