Nazwiska s艂owia艅skie zako艅czone w mianowniku na samog艂osk臋 -o s膮 odmienne, a odmieniaj膮 si臋 wd艂ug deklinacji 偶e艅skiej (je偶eli ostatnia sp贸艂g艂oska przed ko艅cowym -o jest twarda) lub wed艂ug deklinacji m臋skiej (je偶eli ostatnia sp贸艂g艂oska przed ko艅cowym -o jest mi臋kka). Do pierwszej grupy nale偶膮 np. nazwiska typu Fredro, Matejko, Ko艣ciuszko, 呕wirko, Lato, Ziobro czy Staniaszko, do drugiej natomiast Puzio, Janio, 厂臋肠颈辞&苍产蝉辫;itp.
We wsp贸艂czesnej polszczy藕nie obserwujemy jednak wyra藕n膮 tendencj臋 do nieodmienno艣ci pewnych typ贸w nazwisk, w tym tak偶e s艂owia艅skich nazwisk zako艅czonych na -o. Jak podaje Wielki s艂ownik poprawnej polszczyzny, dotyczy to zw艂aszcza nazwisk o mniejszym zakresie u偶ycia. W tym samym 藕r贸dle czytamy: 鈥瀂wyczaj ten mo偶na tolerowa膰. Konieczne jest jednak zastrze偶enie, 偶e nieodmienno艣膰 nazwiska wymaga u偶ywania wraz z nim odmienionego imienia, tytu艂u lub innego okre艣lenia鈥� (WSPP, red. A. Markowski, Warszawa 2014, Has艂a problemowe).
Sformu艂owanie 鈥瀦wyczaj mo偶na tolerowa膰鈥� sugeruje jednoznacznie, 偶e forma taka (nieodmieniona) jest traktowana jako mniej staranna. Nazwy obiekt贸w miejskich jako formy oficjalne powinny stosowa膰 si臋 do normy wzorcowej. Zgodnie z jej wymogami nazwa ulicy powinna brzmie膰: ks. Staniaszki. Wypada艂oby te偶 umie艣ci膰 przed nazwiskiem inicja艂 imienia.
Izabela R贸偶ycka