Wyrazy obcego pochodzenia ulegaj膮 na gruncie polszczyzny przekszta艂ceniom formalnym, zmierzaj膮cym do dostosowania ich do systemu gramatycznego naszego j臋zyka.
Ze wzgl臋du na kryterium przyswojenia wyr贸偶nia si臋 锄补辫辞偶测肠锄别苍颈补:&苍产蝉辫;肠补艂办辞飞颈肠颈别 lub 肠锄臋艣肠颈辞飞辞&苍产蝉辫;辫谤锄测蝉飞辞箩辞苍别.
Wyrazy obce ca艂kowicie przyswojone wymawiane s膮 zgodnie z zasadami polskiej fonetyki i maj膮 polsk膮 fleksj臋. S膮 to najcz臋艣ciej wyrazy obce zapo偶yczone w dawnych wiekach. Natomiast wyrazy cz臋艣ciowo przyswojone nieca艂kowicie wesz艂y do polskiego systemu gramatycznego, sygna艂em ich obco艣ci jest na przyk艂ad nieodmienno艣膰. Do tej grupy nale偶y maj膮ca 艂aci艅ski 藕r贸d艂os艂贸w nazwa w艂asna 鈥濻anato鈥�, kt贸ra oznacza `uzdrawiam`, poniewa偶 s艂owo sanus to po 艂acinie tyle co `zdr贸w`. Wyraz jest nieodmienny, warto doda膰, 偶e bez po艂膮czenia z rzeczownikami: lecznica, pensjonat dla wielu wsp贸艂czesnych u偶ytkownik贸w j臋zyka nie jest zrozumia艂y.
Poniewa偶 j臋zyk polski jest j臋zykiem fleksyjnym, cz臋sto mamy do czynienia z wyrazami, kt贸re w pierwszej fazie s膮 nieodmienne, np. radio, studio, p贸藕niej za艣 zostaj膮 w艂膮czone do polskiego systemu deklinacyjnego. Polszczenie wyraz贸w jest jednak procesem trwaj膮cym zwykle przez d艂u偶szy czas.
Beata Burska-Ratajczyk