滨尘颈臋 Gwido jest pochodzenia germa艅skiego. W przypadkach zale偶nych temat tego leksemu jest rozszerzony o morfem -on- (podobnie jak w imionach: Bruno, Otto, Hugo). Odmiana zatem wygl膮da nast臋puj膮co:
M. Gwido
D. Gwidona
C. Gwidonowi
B. Gwidona
N. z Gwidonem
Ms. o Gwidonie
Taka odmiana jest charakterystyczna dla starannej polszczyzny i mo偶e j膮 Pan spotka膰 w s艂ownikach, jednak jest ona rzadka. Jan Grzenia, autor S艂ownika imion, podkre艣la, 偶e formy Iwona, Brunona (zatem te偶: Gwidona) powinno traktowa膰 si臋 jako pochodne od Brunon, Iwon (Gwidon), nie za艣 od Bruno czy Iwo (Gwido).
Pozdrawiam serdecznie
Anna Sok贸艂-Klein