Problem, jaki nale偶y tu rozstrzygn膮膰, to rodzaj gramatyczny wyra偶enia rzeczownikowego 鈥瀢ilk morski鈥�. Rzeczownik wilk u偶ywany w odniesieniu do zwierz臋cia ma rodzaj m臋sko偶ywotny, co powoduje, 偶e mianownik i biernik w liczbie mnogiej maj膮 tak膮 sam膮 form臋 (To s膮 wilki 鈥� Widz臋 wilki; 呕yj膮 tam nied藕wiedzie 鈥� Polowali na nied藕wiedzie). Inaczej odmieniaj膮 si臋 rzeczowniki m臋skoosobowe, kt贸re formy mianownika i biernika liczby mnogiej maj膮 r贸偶ne (To s膮 aktorzy 鈥� Widz臋 aktor贸w; Przyjechali synowie 鈥� Wita艂 syn贸w).
Po艂膮czenie wyrazowe 鈥瀢ilk morski鈥� odnosi si臋 do ludzi, wi臋c oczekujemy formy rodzaju m臋skoosobowego, jednak forma wyraz贸w (czasownik贸w i przymiotnik贸w), z jakimi 艂膮czy si臋 ono w zdaniu, wskazuje, 偶e mimo zmiany znaczenia rzeczownika wilk nie nast膮pi艂a zmiana jego rodzaju. Przytacza Pani cytat ze s艂ownika frazeologicznego: stare wilki morskie (rodzaj niem臋skoosobowy, tak jak stare psy, nied藕wiedzie) 鈥� gdyby 鈥瀢ilk morski鈥� mia艂 rodzaj m臋skoosobowy, przymiotnik musia艂by mie膰 form臋 starzy, a sam rzeczownik zmieni膰 posta膰 na *wilcy, ewentualnie *wilkowie, tak jak starzy aktorzy, synowie. Takiej formy mianownika na pewno nikt nie u偶yje. Ale je艣li chodzi o biernik liczby mnogiej, forma: Widzia艂em starych wilk贸w morskich, Wprawi艂 w podziw starych wilk贸w morskich nie wydaje si臋 ra偶膮ca.
A zatem mo偶na podsumowa膰, 偶e forma niem臋skoosobowa jest na pewno poprawna pod wzgl臋dem gramatycznym 鈥� 鈥� wprawiaj膮cymi w podziw najbardziej wytrwa艂e wilki morskie, chocia偶 budzi ona pewien op贸r ze wzgl臋d贸w znaczeniowych. Te ostatnie powoduj膮, 偶e w bierniku l.mn. pojawiaj膮 si臋 formy rodzaju m臋skoosobowego 鈥� wprawiaj膮cymi w podziw najbardziej wytrwa艂ych wilk贸w morskich, kt贸re s膮 uzasadnione, ale niekonsekwentne (nie mo偶na ich zachowa膰 w ca艂ej odmianie tego wyra偶enia).
Izabela R贸偶ycka