Przytoczone formu艂y adresatywne odnosz膮ce si臋 do kobiet sk艂adaj膮 si臋 z rzeczownika pani oraz tytu艂u czy te偶 stanowiska w formie m臋skiej (podobnie: pani mecenas, pani profesor, pani dyrektor itd.). Poniewa偶 nazywaj膮 one kobiety, wymagaj膮 przydawki przymiotnej i orzeczenia w rodzaju 偶e艅skim (np. Droga Pani Doktor!, pani kierownik wyda艂a o艣wiadczenie, rozmawia艂am z nasz膮 pani膮 ambasador). Odmianie podlega zatem jedynie cz艂on pani (swoj膮 drog膮 warto podkre艣li膰 synkretyzm: M.=D.=C.=Ms.=W. pani; B.=N. pani膮). Tworzenie tytu艂贸w naukowych, s艂u偶bowych czy zawodowych kobiet w taki spos贸b uchodzi tradycyjnie za bardziej presti偶owe, podkre艣la rang臋 osoby okre艣lanej tym mianem. Wsp贸艂cze艣nie do g艂osu coraz cz臋艣ciej dochodz膮 nazwy 偶e艅skie typu prezeska, ministra 鈥� i gdyby to one znalaz艂y si臋 w zwrocie grzeczno艣ciowym, musia艂yby oczywi艣cie podlega膰 deklinacji.
Katarzyna Burska