Wyraz ucho w znaczeniu 鈥榰chwyt w kszta艂cie 艂uku, ko艂a, prostok膮ta lub p臋tli鈥� w liczbie mnogiej ma dwie oboczne formy fleksyjne, tzn. uszy i ucha. S艂ownik j臋zyka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego (wydany w II po艂owie XX w.) nie wskazywa艂, kt贸ra z nich jest lepsza, form臋 uszy opisywa艂 jednak jako rzadsz膮.
Zgodnie ze wsp贸艂czesn膮 norm膮 j臋zykow膮 wariant ucha uznawany jest za wzorcowy, uszy 鈥� za potoczny, a wi臋c mniej staranny, dopuszczalny w nieoficjalnych sytuacjach komunikacyjnych. Oczywi艣cie na etykiecie przygotowywanej przez firm臋, kt贸ra stara si臋 budowa膰 pozytywny obraz swojej marki, powinna pojawi膰 si臋 posta膰 wzorcowa (a wi臋c torba z uchami).
Trudno powiedzie膰, z czego wynikaj膮 opisane przez Pani膮 rozbie偶no艣ci. By膰 mo偶e za przygotowanie etykiet odpowiada艂y dwie r贸偶ne osoby, maj膮ce odmienn膮 intuicj臋 j臋zykow膮.
Z moich obserwacji wynika, 偶e Polacy coraz rzadziej u偶ywaj膮 form ucha, uch, uchom, ucha, uchami, uchach, zapewne z obawy przed pope艂nieniem b艂臋du j臋zykowego. Tymczasem s膮 to warianty regularne, tworzone za pomoc膮 tych samych ko艅c贸wek fleksyjnych, kt贸re przy艂膮czane s膮 do twardotematowych rzeczownik贸w rodzaju nijakiego, por. 办谤锄别蝉艂辞 鈥� 办谤锄别蝉艂-a, krzese艂-鈭�, 办谤锄别蝉艂-om, 办谤锄别蝉艂-a, 办谤锄别蝉艂-ami, 办谤锄别蝉艂-ach. Forma uszy, we wsp贸艂czesnej polszczy藕nie cz臋stsza, stanowi relikt dawnej liczby podw贸jnej.
艁膮cz臋 pozdrowienia
Bart艂omiej Cie艣la