W komunikacji jÄ™zykowej czÄ™sto posÅ‚ugujemy siÄ™ skrótami. Interpunkcja w skrótach może rozstrzygać o innym znaczeniu skracanego sÅ‚owa, np.: at – atmosfera techniczna; ale a. t. – Å‚²¹³¦.&²Ô²ú²õ±è; a tergo, czyli od tyÅ‚u, uÅ‚ożony w porzÄ…dku alfabetycznym ostatnich liter wyrazów; t – tona, ale: t. – tom, tempo, tenor.
Warto odwoÅ‚ać siÄ™ do ogólnej zasady dotyczÄ…cej stawiania kropek w skrótach. Nie stawia siÄ™ kropki po skrótach zawierajÄ…cych ±è´Ç³¦³úÄ…³Ù±ð°ì i koniec wyrazu skróconego: dr – doktor; mgr – magister, nr – numer. Jeżeli w nazwie wielowyrazowej drugi wyraz (lub jeden z nastÄ™pnych) rozpoczyna siÄ™ od ²õ²¹³¾´Ç²µÅ‚´Ç²õ°ì¾±, to jej skrót ma kropkÄ™ po skrócie każdego sÅ‚owa: m. in. – miÄ™dzy innymi; r. ub. – roku ubiegÅ‚ego; o. o. – ograniczona odpowiedzialność.
Czasem występują obok siebie dwa znaki interpunkcyjne: kropka, która oznacza skrót danego słowa lub nazwy wielowyrazowej i dwukropek, który wprowadza wyliczenia – m. in.: lub np.:. Oba te znaki powinny być napisane. Jedynym odstępstwem od tej zasady jest sytuacja, kiedy na końcu zdania występuje skrót z kropką lub wielokropek. Wówczas nie stosuje się dwóch znaków interpunkcyjnych.
Beata Burska-Ratajczyk