O ile urz臋dowa forma nazwiska (w mianowniku) cz臋sto zawiera jakie艣 nieregularno艣ci dotycz膮ce jego budowy lub pisowni, o tyle odmiana nazwisk podlega okre艣lonym regu艂om fleksyjnym a spos贸b ich zapisywania 鈥� regu艂om ortograficznym. Regu艂y te nale偶膮 do normy j臋zykowej, czyli maj膮 charakter obligatoryjny i s膮 powszechnie znane, w odr贸偶nieniu od tradycji rodzinnych lub innych czynnik贸w o charakterze indywidualnym. Pojedyncza osoba, a nawet rodzina nie b臋dzie w stanie narzuci膰 przyj臋tego w艣r贸d jej cz艂onk贸w zwyczaju zapisywania danego nazwiska, a zatem jego formy by艂yby pisane r贸偶nie w tekstach r贸偶nych autor贸w, co pozostaje w sprzeczno艣ci z istot膮 tej stanowi膮cej kategori臋 prawn膮, urz臋dowej, identyfikuj膮cej rodzin臋 nazwy w艂asnej. Tego typu dowolno艣膰 narusza艂aby tak偶e istot臋 normy j臋zykowej, kt贸ra jest swoistym kompromisem pomi臋dzy spo艂ecznym zwyczajem j臋zykowym i analiz膮 naukow膮.
Zapis nazwiska o przytoczonej przez Pani膮 budowie w formie 碍辞艣尘颈别箩颈 jest na艣ladowaniem (poprawnej) wymowy. Jak jednak wiemy, w j臋zyku polskim nie ma dok艂adnej odpowiednio艣ci mi臋dzy mow膮 a pismem. W wielu przypadkach wyrazy inaczej m贸wimy, a inaczej piszemy. R贸偶nice te uj臋te s膮 w odpowiednie regu艂y ortograficzne. W przypadku wymienionego nazwiska regu艂a odmiany brzmi jednoznacznie: Nazwiska zako艅czone na 鈥�a po sp贸艂g艂osce mi臋kkiej: 艣, 偶, 膰, d藕, 艅 i po g艂oskach 鈥�j lub 鈥�l, np 鈥�., Okrzeja, 鈥︹�︹��., przyjmuj膮 wz贸r odmiany 偶e艅skich rzeczownik贸w mi臋kkotematowych, np. szyja. A zatem Okrzeja 鈥� Okrzei, Bareja 鈥� Barei, Ko艣mieja 鈥� Ko艣miei. Zapis w postaci Okrzeji Wielki s艂ownik poprawnej polszczyzny (2016) dodatkowo sygnalizuje jako b艂膮d ortograficzny.
Izabela R贸偶ycka