1) Dzie艅 dobry,
przyimka ze u偶ywa si臋 przed wyrazami rozpoczynaj膮cymi si臋 od sp贸艂g艂oski: s, z, 艣, 藕, 偶, rz, sz, po kt贸rej nast臋puje inna sp贸艂g艂oska, np. ze studni, ze swoich, ze 艣wiata, ze szczeniakiem, ze szczytu. Tego samego zaimka u偶ywamy tak偶e przed wyrazami rozpoczynaj膮cymi si臋 od kilku sp贸艂g艂osek, np. ze mn膮, ze Zgierza, ze zwierz臋tami. Zgodnie z tymi zasadami poprawna b臋dzie forma: ze mszy 艣wi臋tej.
Pozdrawiam
Agnieszka Wierzbicka
2)
Dzie艅 dobry,
w obu wskazanych przez Pana zdaniach nie powinno u偶ywa膰 si臋 kr贸tszej formy przyimka (a dodatkowo w zdaniu pierwszym powinna pojawi膰 si臋 forma spowodowanej). Jedynie forma rozszerzona jest tu poprawna.
Warto przypomnie膰 sobie w tym miejscu zasady stosowania przyimka ze (za S艂ownikiem poprawnej polszczyzny PWN pod red. A. Markowskiego, 2004):
ze 芦forma przyimka: z, u偶ywana przed wyrazami rozpoczynaj膮cymi si臋 od sp贸艂g艂oski: s, z, 艣, 藕, 偶, rz, sz, po kt贸rej nast臋puje inna sp贸艂g艂oska oraz przed wyrazami rozpoczynaj膮cymi si臋 od kilku sp贸艂g艂osek; regionalnie (na po艂udniu Polski) tak偶e przed wyrazami rozpoczynaj膮cymi si臋 od sp贸艂g艂oski: z, s, 偶, 艣禄: Ze z艂ota, ze srebra. Ze szko艂y, ze sk贸ry, ze Szczecina, ze 艢wieradowa. Ze wstydu, ze wzruszenia. 罢补办偶别: ze Lwowa, ze mn膮 [wym. ze mn膮], ze mnie [wym. ze mnie], ze snu [wym. ze snu a. ze snu], reg. ma艂opol. ze sokiem, ze ziemi, ze 呕ywca.
Agnieszka Wierzbick