Jak zauwa偶aj膮 polscy j臋zykoznawcy, 鈥瀕os nazwisk obcych w zakresie pisowni jest r贸偶ny鈥� (por. H. Jadacka, D. Zdunkiewicz-Jedynak, A. Markowski, Polszczyzna na co dzie艅, red. M. Ba艅ko, Warszawa 2006, s. 137). Jedne wyst臋puj膮 w oryginalnej postaci ortograficznej, drugie podlegaj膮 transkrypcji (dotyczy nazwisk, kt贸re oryginalnie pisane s膮 w alfabecie innym ni偶 艂aci艅ski), a jeszcze inne posiadaj膮 dwie oboczne postaci: oryginaln膮 lub spolszczon膮. W Ortograficznym s艂owniku j臋zyka polskiego pod redakcj膮 Andrzeja Markowskiego mo偶emy przeczyta膰, 偶e zapis nazwisk noszonych przez Polak贸w 偶yj膮cych przed XIX wiekiem jest zgodny z dzisiejsz膮 ortografi膮 (Miko艂aj Rej, nie: Rey). Z kolei nazwiska Polak贸w 偶yj膮cych w XIX i XX wieku piszemy zgodnie z ich zapisem metrykalnym. Na 艣wiadectwie urodzenia kompozytora, zachowanym w archiwum warszawskiego konserwatorium, widnieje nazwisko Wajnberg (Mojsze Wajnberg). Wygl膮da wi臋c na to, 偶e zapis Wajnberg jest zgodny z orygina艂em. Sk膮d te wahania w pisowni? Zapisany fonetycznie morfem -ajn zazwyczaj wyst臋puje w ortograficznej postaci jako -ein (Klein, Stein itd.).
W polskich tekstach korzystamy z polskiej transkrypcji. Zapiszemy zatem Piotr Czajkowski, nawet je艣li w paszporcie widniej forma Tchaikovsky.
Pozdrawiam serdecznie
Anna Sok贸艂-Klein