Je艣li przyjmiemy, 偶e w pierwszym przywo艂anym zdaniu okre艣lenie rozrzuconej/rozrzucone jest przydawk膮 i nale偶y do grupy podmiotu to w贸wczas wyraz ten powinien przyj膮膰 form臋 rozrzuconej. Na濒别偶补艂辞by jednak zmieni膰 szyk na taki, kt贸ry pozwoli unikn膮膰 niejednoznaczno艣ci, np.: 鈥濿i臋cej rozrzuconej 尘膮办颈 濒别偶补艂辞 na pod艂odze鈥�. W j臋zyku polskim przymiotniki i imies艂owy, kt贸re pe艂ni膮 funkcj臋 przydawki, zgadzaj膮 si臋 z okre艣lanym rzeczownikiem pod wzgl臋dem rodzaju, liczby i przypadka. Rzeczownik 尘膮办颈 jest rodzaju 偶e艅skiego i ma form臋 dope艂niacza liczby pojedynczej. W zwi膮zku z tym imies艂贸w musi przyj膮膰 form臋 偶e艅sk膮, dope艂niaczow膮 (czyli rozrzuconej).
Inaczej sytuacja b臋dzie wygl膮da艂a, je艣li leksem rozrzucone potraktujemy jako sk艂adnik grupy orzeczenia, okolicznik dookre艣laj膮cy spos贸b u艂o偶enia 尘膮办颈 na pod艂odze. Na takie w艂a艣nie rozumienie zdania mo偶e wskazywa膰 nienaturalny szyk sk艂adniowy. Analiza gramatyczna pokazuje, 偶e w zdaniu mamy podmiot logiczny 飞颈臋肠别箩 尘膮办颈, w kt贸rym s艂owo 飞颈臋肠别箩 jest zaimkiem liczebnym. Czasownik 濒别偶补艂辞 (w 3. osobie liczby pojedynczej, rodzaju nijakiego) jest logicznie dopasowany do formy gramatycznej podmiotu 飞颈臋肠别箩 尘膮办颈. Je艣li zapytamy o okolicznik (W jaki charakterystyczny spos贸b 濒别偶补艂辞 na pod艂odze to 飞颈臋肠别箩 尘膮办颈?) to musimy u偶y膰 sformu艂owania 濒别偶补艂辞 rozrzucone.
W drugim przywo艂anym przyk艂adzie mamy konstrukcj臋 z orzeczeniem imiennym. Zaimek liczebny nieokre艣lony wiele i jego stopie艅 wy偶szy 飞颈臋肠别箩 艂膮cz膮 si臋 z okre艣lanymi rzeczownikami zwi膮zkiem rz膮du, co oznacza, 偶e wymagaj膮 formy dope艂niacza, np. 飞颈臋肠别箩 尘膮办颈, 飞颈臋肠别箩 spraw. Je艣li w zdaniu z orzeczeniem imiennym wyrazy tego typu tworz膮 grup臋 podmiotu, to wp艂ywa to na dope艂niaczow膮 form臋 orzecznika (鈥瀓eszcze 飞颈臋肠别箩 (尘膮办颈) by艂o rozrzuconej na pod艂odze鈥�).
Pozdrawiam
Elwira Olejniczak