W powy偶szych przyk艂adach mamy do czynienia z orzeczeniem s艂owno-imiennym. Og贸lne zasady g艂osz膮, 偶e orzecznik rzeczownikowy wyst臋puje zwykle w narz臋dniku (np. Jestem pisarzem), z kolei orzecznik przymiotnikowy 鈥� wyra偶any nie tylko przymiotnikiem, lecz tak偶e zaimkiem, imies艂owem przymiotnikowym czy liczebnikiem 鈥� w mianowniku (np. Jestem 艣pi膮cy). Od tej regu艂y s膮 nieliczne wyj膮tki, m.in. formu艂y prezentacyjne (np. Jestem Jan Zawadzki) czy struktury nacechowanie emocjonalnie (np. Jeste艣 艂otr i oszust!). W takich przyk艂adach rzeczownik wyst臋puje w mianowniku. Orzecznik przymiotnikowy przyjmuje z kolei form臋 narz臋dnika, gdy 艂膮cznik jest bezokolicznikiem, imies艂owem b膮d藕 rzeczownikiem (np. by膰/b臋d膮c/bycie nietrze藕wym).
Trudno艣ci mo偶e sprawia膰 zaklasyfikowanie wyrazu 辫谤补飞辞蝉艂补飞苍测 do cz臋艣ci mowy, gdy偶 mo偶e by膰 on zar贸wno przymiotnikiem (w znaczeniu 'odnosz膮cy si臋 do prawos艂awia鈥�, np. teolog 辫谤补飞辞蝉艂补飞苍测), jak i rzeczownikiem (鈥檞yznawca prawos艂awia). Wyb贸r konkretnej cz臋艣ci mowy (a co za tym idzie 鈥� znaczenia) b臋dzie determinowa艂 posta膰 orzecznika. Wzgl臋dy gramatyczne przemawia艂yby za orzecznikiem rzeczownikowym w narz臋dniku, zwyczaj j臋zykowy pokazuje jednak, 偶e powszechnie stosowany jest tu mianownik.
Katarzyna Burska