Regu艂a, kt贸r膮 poda艂em, pochodzi z Wielkiego s艂ownika poprawnej polszczyzny PWN pod red. Andrzeja Markowskiego. Ma Pan oczywi艣cie racj臋, 偶e nie we wszystkich tego typu zestawieniach u偶yjemy wariantu ze. W du偶ym stopniu o wym贸wieniu danej frazy decyduje zwyczaj j臋zykowy 鈥� to, jaka forma powszechnie jest stosowana.
Dodam jeszcze, 偶e w przyk艂adzie pierwszym, ze szaf膮, mamy dwie litery, ale jedn膮 sp贸艂g艂osk臋 拧.
Pe艂na s艂ownikowa regu艂a brzmi nast臋puj膮co: ze 鈥� 'forma przyimka: z, u偶ywana przed wyrazami rozpoczynaj膮cymi si臋 od sp贸艂g艂oski: s, z, 艣, 藕, 偶, rz, sz, po kt贸rej nast臋puje inna sp贸艂g艂oska, oraz przed wyrazami rozpoczynaj膮cymi si臋 od kilku sp贸艂g艂osek; regionalnie (na po艂udniu Polski) tak偶e przed wyrazami rozpoczynaj膮cymi si臋 od sp贸艂g艂oski: z, s, 偶, 艣. Przyk艂ady: ze z艂ota, ze srebra, ze szko艂y, ze sk贸ry, ze Szczecina, ze wzruszenia, ze mnie, ze snu.
B. Cie艣la