Bezosobowość w pracach naukowych widoczna jest w tym, że nadawca nie ujawnia siÄ™ w tekÅ›cie zasadniczym, co sÅ‚użyć ma obiektywizacji przekazu. PiszÄ…c pracÄ™ dyplomowÄ…, powinniÅ›my kierować uwagÄ™ odbiorcy na przekaz, a nie samych siebie: zależnie od kontekstu siÄ™gać po bezosobniki, czyli formy zakoÅ„czone na –no, -to, -ono, -Ä™to (W pracy ±è°ù³ú²âÂáÄ™³Ù´Ç perspektywÄ™ generatywnÄ…, nie: W pracy ±è°ù³ú²âÂáÄ…Å‚±ð³¾ perspektywÄ™ generatywnÄ…), stronÄ™ biernÄ…, czyli połączenie czasowników być, stać siÄ™, zostać z imiesÅ‚owem biernym (W pracy zostaÅ‚y przeanalizowane 23 ankiety, nie: W pracy ±è°ù³ú±ð²¹²Ô²¹±ô¾±³ú´Ç·É²¹Å‚±ð³¾ 23 ankiety), czasowniki niefleksyjne typu: trzeba, można, powinno siÄ™ (np. Można wskazać dwie potencjalne etymologie badanego sÅ‚owa, nie: ²Ñ´Ç²µÄ™ wskazać dwie potencjalne etymologie badanego sÅ‚owa). Przekaz naukowy obiektywizuje siÄ™ również za sprawÄ… tzw. gerundiów, a wiÄ™c rzeczowników odczasownikowych zakoÅ„czonych na –anie, -enie, -cie (Pokazanie dwóch perspektyw badawczych stanowi główny cel przedstawionych dociekaÅ„, nie: °ä³ó³¦Ä™ przede wszystkim ±è´Ç°ì²¹³ú²¹Ä‡ dwie perspektywy badawcze). W narracji naukowej powinniÅ›my też unikać zaimków wskazujÄ…cych na nadawcÄ™ (Z moich badaÅ„ wynikajÄ… dwa istotne wnioski, lepiej: Z przeprowadzonych badaÅ„ wynikajÄ… dwa istotne wnioski).
Bezosobowość w pracach naukowych (przede wszystkim artykułach i rozprawach) nie jest związana z zakazem używania form osobowych w całym tekście, a tylko tych jego fragmentach, w których używając ich, możemy ujawnić się jako autorzy.
Cytowane przez Pana zdania nie budzą zastrzeżeń.
�ączę pozdrowienia
Bartłomiej Cieśla