Dzie艅 dobry,
wspomniana liczba podw贸jna to kategoria gramatyczna, kt贸rej pozosta艂o艣ci odnajdujemy we wsp贸艂czesnej polszczy藕nie, cho膰 jest ju偶 nieznana (od XVI wieku) i pr贸偶no jej szuka膰 w podr臋cznikach gramatyki wsp贸艂czesnego j臋zyka polskiego. Kategoria ta dotyczy艂a rzeczownik贸w okre艣laj膮cych dwie osoby lub przedmioty, np. dwa kmiecia czy dwie s艂owie (w przys艂owiu m膮drej g艂owie do艣膰 dwie s艂owie). W liczbie podw贸jnej by艂y nast臋puj膮ce formy przypadkowe, np. dla rzeczownika m臋skiego: M. (dwa) kmiecia, D. (dwu) kmieciu, C. (dwiema) kmiecioma, B. (dwa) kmiecia, N. (dwiema) kmiecioma, Ms. (dwu) kmieciu, W. (dwa) kmiecia.
We wsp贸艂czesnym j臋zyku polskim zachowa艂y si臋 nieliczne 艣lady tej liczby. Zaliczy膰 mo偶na do niej na przyk艂ad formy: (w) r臋ku (Ms. lp.), 谤臋肠别 (M. lm.), 谤臋办辞尘补 (N. lm.), uszy (M. lm.), uszu (D. lm.), oczy (M. lm.), oczu (D. lm.), oczyma (N. lm.). Pozostawienie tych form w u偶yciu wynika zapewne z faktu, 偶e rzeczowniki te zawsze wyst臋puj膮 parami, a wi臋c utrwali艂y si臋 w zwyczaju spo艂ecznym elementy odmiany w liczbie podw贸jnej.
O liczbie podw贸jnie napisa艂a tak偶e Rada J臋zyka Polskiego 鈥� warto zajrze膰 tak偶e na jej .
艁膮cz臋 pozdrowienia
Agnieszka Wierzbicka