SÅ‚owa takie jak migawka – bilet miesiÄ™czny, °ì°ù²¹Å„³¦Ã³·É°ì²¹ – pÄ™tla tramwajowa, angielka – pieczywo pszenne, grysik – kasza manna, pyry – ziemniaki, ³¾Ä…³¦³ú°ì²¹ – cukier puder itp. to przykÅ‚ady tzw. regionalizmów, czyli form jÄ™zykowych (wyrazów, cech wymowy, form gramatycznych lub konstrukcji skÅ‚adniowych) wÅ‚aÅ›ciwych mowie mieszkaÅ„ców (także wyksztaÅ‚conych) pewnego regionu kraju. WiÄ™kszość z tych form jest typowa dla odmiany mówionej. Ich użycie jest zatem poprawne w tekstach o takim wÅ‚aÅ›nie charakterze, oczywiÅ›cie pod warunkiem, że mamy pewność, iż rozmówca zna, a wiÄ™c zrozumie to sÅ‚owo. W tekstach oficjalnych należaÅ‚oby używać zamiast nich form ogólnopolskich.
Regionalizmy wywodzą się z dawnych form językowych, języków sąsiednich lub z dialektów. Ich zachowanie jest przejawem bogactwa i zróżnicowania języka oraz odzwierciedleniem historii i kultury danego regionu.
Izabela Różycka