J臋zyk polski, tak jak i inne j臋zyki s艂owia艅skie, dopuszcza mo偶liwo艣膰 podw贸jnego przeczenia (w wielu j臋zykach jest to uznawane za niepoprawne). Na pytania przecz膮ce mo偶na w j臋zyku polskim odpowiedzie膰 zar贸wno w spos贸b intuicyjny (Nie, nie lubi臋 kawy), jak i odwo艂uj膮cy si臋 do pragmatyki j臋zykowej (Tak, nie lubi臋 kawy). Z punktu widzenia logiki dwa zaprzeczenia staj膮 si臋 potwierdzeniem, ale j臋zyk ma odr臋bne regu艂y. Je艣li kto艣 odpowie Nie, nie lubi臋 kawy, to zazwyczaj odnosi si臋 do tre艣ci pytania. Je艣li powie Tak, nie lubi臋 kawy, to po prostu zgadza si臋 z tym, co sugeruje rozm贸wca. Je艣li na pytanie Nie lubisz kawy? chcemy odpowiedzie膰 przecz膮co (bo kaw臋 lubimy), mo偶emy u偶y膰 konstrukcji z partyku艂膮 nie oraz wyra藕n膮 pauz膮 (Nie, lubi臋 kaw臋). W艂a艣ciwa interpretacja naszej odpowiedzi b臋dzie te偶 mo偶liwa, je艣li powiemy: Lubi臋 kaw臋; W艂a艣nie, 偶e lubi臋; Dlaczego tak my艣lisz, lubi臋; Czemu tak s膮dzisz, lubi臋. W j臋zyku polskim nie ma jednego s艂owa, kt贸re bez ryzyka wprowadzenie niejasno艣ci, pozwala艂oby odpowiedzie膰 przecz膮co na pytanie zawieraj膮ce zaprzeczenie. Lakoniczne odpowiedzi tak lub nie, kt贸re sprawdzaj膮 si臋 przy pytaniach bez zaprzecze艅, w tej sytuacji mog膮 by膰 niejednoznaczne.
Elwira Olejniczak