Rzeczywi艣cie, przymiotniki oraz imies艂owy mog膮 mie膰 identyczne zako艅czenie. By rozstrzygn膮膰, z kt贸ra form膮 mamy do czynienia, warto pami臋ta膰 o kilku wskaz贸wkach:
- Przymiotnikiem jest forma niepochodz膮ca od czasownika, np. 濒别艣苍测.
- Przymiotnikiem jest forma wskazuj膮ca na sta艂膮, a nie dora藕n膮 w艂asno艣膰 obiektu (imies艂owy mo偶na sparafrazowa膰, u偶ywaj膮c do tego wyra偶enia w tej chwili, np. odk艂adana ksi膮偶ka <taka, kt贸r膮 w tej chwili kto艣 odk艂ada>. Jedna forma mo偶e by膰 i przymiotnikiem, i imies艂owem w zale偶no艣ci od tego, czy opisuje w艂asno艣膰 sta艂膮, czy dora藕n膮 (np. wyplatany fotel <sta艂a cecha; dora藕na czynno艣膰 wykonywana w danym momencie w trakcie produkcji鈥�; niepal膮cy cz艂owiek <w danej chwili; w og贸le>)
- Przymiotnikiem jest forma nazywaj膮ca w艂asno艣膰, co do kt贸rej nie mo偶na wskaza膰, 偶e pojawia si臋 pod wp艂ywem dzia艂ania czego艣 lub kogo艣, np. najedzony cz艂owiek <*taki, kt贸rego kto艣 najad艂鈥�>. Wskazany wyraz jest przymiotnikiem.
- Przymiotnikiem jest forma, kt贸rej zaprzeczona posta膰 nie funkcjonuje jako imies艂贸w, np. zwarty 鈥� lu藕ny, niezwarty (obie formy antonimiczne u偶ywane s膮 w polszczy藕nie jako przymiotniki).
Poniewa偶 jak wynika ze wskazania nr 2, jedna forma mo偶e by膰 zar贸wno imies艂owem, jak i przymiotnikiem 鈥� okre艣laj膮c przynale偶no艣膰 kategorialn膮 s艂owa, powinni艣my zestawi膰 je z wyrazem nadrz臋dnym. Czytelny to przymiotnik, bo nazywa sta艂膮 cech臋 (por. czytelne pismo). 窜颈别濒别苍颈别箩膮肠测 za艣 to imies艂贸w, bo wskazuje na dora藕n膮 cech臋 obiektu (zieleniej膮ce drzewa). Napisany wskazuje na czynno艣膰, kt贸ra zasz艂a pod wp艂ywem czyjego艣 dzia艂ania 鈥� b臋dzie wi臋c to imies艂贸w.
Prosz臋 te偶 pami臋ta膰 o najprostszym skojarzeniu 鈥� przymiotnik nazywa cech臋, imies艂贸w wskazuje na czynno艣膰 lub stan, kt贸re mo偶emy dookre艣li膰 w czasie.
Bart艂omiej Cie艣la