Przede wszystkim nale偶y zaznaczy膰, 偶e takiego s艂owa nie odnotowuje 偶aden s艂ownik j臋zyka polskiego ani wyraz贸w obcych. Jedynie w Narodowym Fotokorpusie J臋zyka Polskiego jest jeden przyk艂ad jego u偶ycia, z 1948 roku. Jest to zatem wyraz o bardzo ma艂ym zasi臋gu wyst臋powania, u偶ywany zapewne przede wszystkim przez anglist贸w oraz historyk贸w. Ma on przejrzyst膮 budow臋 s艂owotw贸rcz膮 (por. nazwy zwolennik贸w pewnych idei, pr膮d贸w kulturowych, literackich itp., typu: republikanin, wolterianin, wegetarianin, m艂odopolanin), w j臋zyku polskim stanowi wi臋c tzw. formacj臋 potencjaln膮, czyli zbudowan膮 zgodnie z regu艂ami s艂owotw贸rstwa polskiego, a zatem mo偶liw膮 do stosowania, ale o bardzo nielicznych potwierdzeniach w tekstach.
Rzeczownik wiktorianin nie jest utworzony od imienia kr贸lowej Wiktorii, ale od nazwy okresu w historii Wielkiej Brytanii, obejmuj膮cego ponad 60 ostatnich lat XIX wieku, kiedy panowa艂a ta w艂a艣nie kr贸lowa, a kt贸ry to okres zwany jest przez historyk贸w epok膮 wiktoria艅sk膮 (Wiktoria 鈫� epoka wiktoria艅ska 鈫� wiktorianin). Tego rodzaju nazwy epok piszemy ma艂ymi literami. Wynika to z zasady, 偶e przymiotniki utworzone od osobowych nazw w艂asnych wyra偶aj膮ce og贸lne nawi膮zanie do jakiej艣 postaci (odpowiadaj膮ce na pytanie jaki?) piszemy ma艂膮 liter膮. Wielk膮 liter膮 przymiotniki od nazwisk piszemy wtedy, kiedy odpowiadaj膮 na pytanie czyj? i odnosz膮 si臋 do w艂a艣ciciela, autora, tw贸rcy. Kr贸lowa Wiktoria nie by艂a tw贸rczyni膮 epoki, w kt贸rej 偶y艂a, stanowi tylko jej symbol. Skoro zatem przymiotnik b臋d膮cy podstaw膮 wyrazu wiktorianin pisany jest ma艂膮 liter膮, r贸wnie偶 sam ten rzeczownik nie mo偶e by膰 zapisywany inaczej.
Ma Pani racj臋, 偶e wzorem odmiany dla takiego rzeczownika mo偶e by膰 wyraz ziemianin, czyli dope艂niacz liczby mnogiej b臋dzie mia艂 form臋 tych wiktorian, w odr贸偶nieniu od dope艂niacza liczby mnogiej imienia Wiktorian, kt贸ry brzmi tych Wiktorian贸w.
Izabela R贸偶ycka