Czasownik 藕驳补膰 bywa艂 u偶ywany w polszczy藕nie, mo偶na spotka膰 jego pojedyncze przyk艂ady nawet w tekstach 呕eromskiego i Sienkiewicza, jednak s艂owniki wsp贸艂czesnego j臋zyka polskiego go nie odnotowuj膮. Budowa tej formy wskazuje, 偶e powsta艂a ona na skutek kontaminacji, czyli na艂o偶enia na siebie dw贸ch poprawnych czasownik贸w. Z po艂膮czenia ich pocz膮tkowych g艂osek d藕- (d藕驳补膰) i 偶- (偶ga膰) wysz艂o w potocznej wymowie 藕-. Powsta艂y w ten spos贸b trzeci czasownik nie jest jednak potrzebny, a sam autorytet pisarzy z XIX i pocz膮tku XX wieku nie wystarczy, 偶eby broni膰 tej formy we wsp贸艂czesnym j臋zyku polskim. Na tym przyk艂adzie wida膰 jedynie, 偶e problemy poprawno艣ciowe maj膮 czasem d艂ug膮 histori臋 i dopiero wsp贸艂czesne s艂owniki wprowadzaj膮 w odniesieniu do nich jednoznaczne rozstrzygni臋cia.
Izabela R贸偶ycka