Regu艂y j臋zykowe rzadko bywaj膮 ca艂kowicie jednoznaczne, poniewa偶 j臋zyk nie jest zjawiskiem o charakterze matematycznym, nie podlega tak偶e w pe艂ni zasadom logiki. Jako zjawisko spo艂eczne kszta艂tuje si臋 na skutek oddzia艂ywania ogromnej liczby rozmaitych czynnik贸w socjologicznych, historycznych, politycznych, religijnych, psychologicznych i innych, a wielo艣膰 tych wp艂yw贸w powoduje, 偶e efekt, czyli np. znaczenie okre艣lonej formy j臋zykowej, mo偶e by膰 trudne do przedstawienia w uk艂adzie zero-jedynkowym.
Je偶eli chodzi o stopniowanie, jest to 艣rodek j臋zykowy s艂u偶膮cy do wyra偶ania r贸偶nic w nat臋偶eniu cech nazywanych przez przymiotniki i przys艂贸wki. Stopie艅 r贸wny jest okre艣leniem neutralnym, stopie艅 wy偶szy sygnalizuje wi臋ksze od neutralnego nat臋偶enie cechy, stopie艅 najwy偶szy natomiast wskazuje na maksymalne nat臋偶enie cechy. R贸偶nice nat臋偶enia cechy wskazywane przez kategori臋 stopnia maj膮 charakter wzgl臋dny, czyli oparte s膮 na por贸wnaniu stopnia, w jakim dana cecha przys艂uguje poszczeg贸lnym przedmiotom, procesom, itp. A zatem znaczenie formy stopnia najwy偶szego to 'posiadaj膮cy cech臋 X w stopniu najwi臋kszym spo艣r贸d por贸wnywanych element贸w (co najmniej 3)鈥�.
Izabela R贸偶ycka