U偶ytkownicy j臋zyka polskiego cz臋sto zmieniaj膮 lub modyfikuj膮 znaczenia wyraz贸w zapo偶yczonych, co najcz臋艣ciej nie znajduje aprobaty normatywist贸w. S艂owo arbitralny pochodzi z 艂ac. arbitralis 鈥� polubowny, pojednawczy, od arbiter 鈥� rozjemca, s臋dzia polubowny; pan, w艂adca. Jego znaczenie w j臋zyku polskim to wg 鈥濽niwersalnego s艂ownika j臋zyka polskiego鈥� pod red. S. Dubisza: 鈥� a) niedopuszczaj膮cy sprzeciwu, b) narzucaj膮cy komu艣 swoje zdanie, nieznosz膮cy sprzeciwu, apodyktyczny鈥�, wg 鈥濻艂ownika wsp贸艂czesnego j臋zyka polskiego鈥� pod red. B. Dunaja: 鈥榥arzucaj膮cy bezwzgl臋dnie swoje stanowisko, nieznosz膮cy sprzeciwu, bezwzgl臋dny, apodyktyczny, samowolny鈥�. Arbitralne mog膮 by膰 decyzje, s膮dy; arbitralne rozstrzygni臋cie sporu; arbitralny ton wypowiedzi. Arbitralny nie oznacza wi臋c, jak Pan sugeruje, 鈥瀔onwencjonalny, og贸lnie przyj臋ty鈥�. Dosz艂o tu do rozszerzenia znaczenia. Warto艣膰 znaczeniowa tego wyrazu ma zabarwienie emocjonalne, motywowane pragmatycznie. Ujemne nacechowanie tkwi w wyrazie implicite [tak jak na przyk艂ad w wyrazie oferma 鈥� niezdarny, niezaradny; fajt艂apa].
Katarzyna Jachimowska