U偶ycie s艂owa fajny - samo w sobie - nie jest b艂臋dem. To wyraz potrzebny, kt贸ry w polszczy藕nie ma wysok膮 frekwencj臋 i relatywnie szeroki zakres u偶ycia. Najog贸lniej m贸wi膮c, s艂u偶y do tego, by pozytywnie warto艣ciowa膰 艣wiat. Fajna bywa powie艣膰, muzyka, sukienka, a nawet figura stylistyczna.
Si臋gaj膮c po ten wyraz, trzeba jednak pami臋ta膰 o dw贸ch rzeczach. Po pierwsze, jest to s艂owo o nacechowaniu potocznym: o ile nie powinno razi膰 w komunikacji swobodnej, nieoficjalnej, o tyle nie pasuje do tekst贸w, kt贸re pr贸bujemy wyrazi膰 wzorcowo, stylem wysokim. W prywatnej, lu藕nej rozmowie 鈥� tak, w rozprawce czy w pi艣mie urz臋dowym 鈥� zdecydowanie nie. Po drugie, jest to wyraz nadu偶ywany: je艣li wszystko, co pi臋kne, dobre czy przydatne nazywamy fajnym, rzeczywi艣cie wystawimy negatywne 艣wiadectwo o swoim stylu. Nadu偶ywanie pewnych jednostek j臋zyka, czy to w jednej konkretnej wypowiedzi, czy te偶 jako przejaw maniery stylistycznej, oceniane jest nieprzychylnie. Lepiej nie rezygnowa膰 z bardziej trafnych, niekiedy pi臋knych s艂贸w, kt贸re dok艂adnie opisuj膮 rzeczywisto艣膰. Warto, by j臋zyk by艂 nie tylko zrozumia艂y, lecz tak偶e pi臋kny.
Bart艂omiej Cie艣la