Viktoria przys艂a艂a nam poruszaj膮c膮 relacj臋 z Winnicy. Opisuje jak wygl膮da 偶ycie mieszka艅c贸w pod bombami i swoj膮 prac臋 t艂umaczki-wolontariuszki Czerwonego Krzy偶a. Przytaczamy j膮 w opracowaniu, w obszernych fragmentach:
O pi膮tej rano 24 lutego jeszcze nie wierzy艂am, 偶e zacz臋艂a si臋 wojna. O sz贸stej zacz臋li艣my pakowa膰 niezb臋dne rzeczy, ale nie spiesz膮c si臋, tak na wszelki wypadek. Nikt nie przypuszcza艂, co stanie si臋 kilka godzin p贸藕niej. Ju偶 pomi臋dzy godzin膮 8 a 9 us艂yszeli艣my bardzo g艂o艣ny wybuch, jakby pod naszym oknem, ale okaza艂o si臋, 偶e trafili w sk艂ad amunicji w odleg艂ej o 20 kilometr贸w Kalin贸wce. W mie艣cie zawy艂y syreny. Od tego momentu 偶ycie si臋 zmieni艂o, my艣leli艣my, jak si臋 ratowa膰, gdzie i czym wyjecha膰, no i czy warto. Pierwsze dwa dni up艂yn臋艂y nam jak we mgle, nie spali艣my, budzili艣my si臋 co p贸艂torej godziny na d藕wi臋k syren alarm贸w przeciwlotniczych. Siostra, kt贸ra ma 10 lat, strasznie si臋 ba艂a. Zapewnia艂am j膮, 偶e jest bezpiecznie, 偶e nic si臋 nie stanie, a ona spyta艂a mnie: 鈥瀞koro tak bezpiecznie, to dlaczego trz臋s膮 ci si臋 r臋ce?鈥�. Okaza艂o si臋, 偶e nie kontrolowa艂am ich zupe艂nie... - opisuje Viktoria pierwsze chwile po rosyjskiej inwazji.
Ucieka膰 czy nie?
Rodzina Viktorii zdecydowa艂a nie wyje偶d偶a膰 do Polski. Z r贸偶nych powod贸w: po pierwsze - trudno by艂o uwierzy膰, 偶e to, co si臋 zacz臋艂o, dzieje si臋 naprawd臋, a po drugie 鈥� rodzice nie maj膮 samochodu, kt贸ry wytrzyma艂by tak d艂ug膮 drog臋, na szosach by艂y korki, brakowa艂o benzyny. Bali si臋 te偶 o dom, o bliskich, kt贸rzy zostaj膮...
Zadzwonili krewni z Mariupola, ciocia 艂ka艂a do s艂uchawki. Prosi艂a 偶eby艣my przyj臋li j膮 z dzie膰mi u siebie. Oczywi艣cie, 偶e nie odm贸wili艣my. Nasi s膮siedzi wyjechali w po艣piechu, zostawili otwarty dom, a w nim szarego chudego kota 鈥� zabrali艣my go do siebie, teraz mieszka z nami. Z艂oszcz臋 si臋, bo nie rozumiem, jak mogli go zostawi膰. Przecie偶 te偶 by艂o mu strasznie, prawie dwie doby by艂 ca艂kiem sam, p贸ki nie us艂yszeli艣my, jak miauczy 鈥� nie kryje oburzenia studentka 鲍艁.
Ca艂y czas my艣li Viktorii biegn膮 do 艁odzi, do uniwersytetu, studi贸w na anglistyce. To zrozumia艂e: trzeci rok, ostatni semestr, licencjat, szkoda... Ale s膮 sprawy wa偶ne i wa偶niejsze.
Wojna na Ukrainie
Viktoria: Postanowi艂am zosta膰 tu i pomaga膰, jak mog臋. Trudno powiedzie膰, czy robi臋 du偶o dobrego dla Ukrainy i czy jestem dzielna. Staram si臋, ale przyznaj臋, 偶e czasem ogarniaj膮 mnie w膮tpliwo艣ci, czy nie mog艂abym wi臋cej. Zawsze wtedy wspominam babci臋, kt贸ra opowiada艂a o wojnie, o niemieckim czo艂gu na naszym podw贸rku. Ona by nie zrozumia艂a, gdyby艣my teraz wyjechali. Nigdy by nam nie wybaczy艂a...
Wed艂ug Viktorii, wida膰 jak na d艂oni, 偶e Ukraina zacz臋艂a wierzy膰 w swoje si艂y i w swoich obywateli. Jej ch艂opak pr贸bowa艂 zaci膮gn膮膰 si臋 do oddzia艂u obrony terytorialnej, ale go nie przyj臋li - za du偶o ch臋tnych, kolejka ochotnik贸w sta艂a na d艂ugo przed otwarciem. Nikt nie unika s艂u偶by, wszyscy sami si臋 zg艂aszaj膮.
Wojna wywraca jednak 偶ycie Ukrai艅c贸w do g贸ry nogami. Wkrada si臋 wsz臋dzie tam, gdzie dotychczas toczy艂o si臋 normalne 偶ycie.
Moja mama, kt贸ra wynajmowa艂a biuro w piwnicy w centrum miasta, przekaza艂a je do dyspozycji Czerwonego Krzy偶a, chocia偶 bardzo si臋 martwi艂a i p艂aka艂a, bo oddawa艂a sw贸j biznes, swoje studium wokalne, kt贸re tworzy艂a 15 lat, swoj膮 dusz臋 i serce... Zostawi艂a tam ca艂y sprz臋t - g艂o艣niki, mikrofony, nie by艂o czasu zabra膰. Z drugiej strony nie jeste艣my pewni, czy w domu by艂oby bezpiecznie to wszystko przechowywa膰. Nie wiadomo, czego ba膰 si臋 bardziej: bomb czy maruder贸w rabuj膮cych ludziom dobytek.
T艂umaczka z anglistyki 鲍艁
W biurze Czerwonego Krzy偶a poszukiwali osoby mog膮cej zosta膰 t艂umaczk膮 dla wolontariuszy przybywaj膮cych do pomocy z Wielkiej Brytanii i Ameryki, kt贸rzy nie rozumiej膮 ani rosyjskiego, ani ukrai艅skiego, wi臋c Viktoria zg艂osi艂a si臋 bez wahania. Teraz pisze o swoich do艣wiadczeniach i po偶ytkach z wiedzy, jak膮 przez trzy lata zdobywa艂a, studiuj膮c na :
Jestem taka szcz臋艣liwa, 偶e moje umiej臋tno艣ci mog膮 si臋 przyda膰, i wdzi臋czna ka偶demu wyk艂adowcy, z kt贸rym mia艂am zaj臋cia na anglistyce w 艁odzi, bo si臋 uda艂o! Teraz zdaj臋 tutaj najlepszy egzamin, jaki mo偶na sobie wymarzy膰, egzamin 偶ycia. Wspania艂e jest to, 偶e mog臋 dzwoni膰 do Polski w r贸偶nych sprawach i m贸wi膰 po polsku, mog臋 komunikowa膰 si臋 spokojnie z Brytyjk膮 po angielsku 鈥� to jest wolno艣膰, w tym jest sens naszej nauki na filologii 鲍艁. Pozna艂am du偶o nowego s艂ownictwa w zwi膮zku z obecn膮 sytuacj膮. Staram si臋 szuka膰 dobrych stron tego, co robi臋. Wierz臋, 偶e wojna si臋 sko艅czy, a moja znajomo艣膰 j臋zyk贸w obcych b臋dzie jeszcze lepsza.
W pierwszej po艂owie dnia zazwyczaj nic nie planuj臋, jestem do dyspozycji Czerwonego Krzy偶a, czekam na telefon, 偶eby pomaga膰 w t艂umaczeniach, co zawsze jest dla mnie zaszczytem. Na uniwersytecie mam zaj臋cia zdalne, do tej pory nie zd膮偶y艂am po艂膮czy膰 si臋 tylko na dwie lekcje. P贸ki jest po艂膮czenie, b臋d臋 si臋 stara膰 studiowa膰 online. Dla mnie to bardzo wa偶ne - dzi臋kuj臋 za pomoc wszystkim nauczycielom, kt贸rzy to rozumiej膮, jestem im naprawd臋 bardzo, bardzo wdzi臋czna.
Ka偶dy walczy jak potrafi
Dzi艣 ponad 800 wolontariuszy-t艂umaczy z r贸偶nych miast Ukrainy wsp贸艂pracuje, przek艂adaj膮c na r贸偶ne j臋zyki petycje, wiadomo艣ci, filmiki, a nast臋pnie wysy艂a je do zagranicznych medi贸w. Bo prowadzimy te偶 wojn臋 informacyjn膮, w kt贸rej musimy walczy膰 nie za pomoc膮 broni, a za pomoc膮 s艂owa. Ka偶dy pomaga jak mo偶e, kto zna j臋zyki 鈥� t艂umaczy, kto uprawia sport 鈥� pomaga fizycznie, studenci plot膮 siatki maskuj膮ce, babcie 鈥� lepi膮 pierogi (nie ruskie, ukrai艅skie!) dla 偶o艂nierzy oraz przedstawicieli obrony terytorialnej. Dzisiaj (6 marca) 偶egnamy si臋 z przyjacielem, kt贸ry o偶eni艂 si臋 p贸艂 roku temu. Teraz zmobilizowano go na rok. Trudno jest, bardzo trudno nawet o tym pisa膰... - martwi si臋 Viktoria.
Ale trzymamy si臋, wierzymy w lepsze jutro. Mam nadziej臋, 偶e wkr贸tce ten koszmar si臋 sko艅czy, wr贸cimy do normalno艣ci, sko艅cz臋 studia w 艁odzi, pojedziemy z rodzin膮 nad morze i wszystko b臋dzie jak dawniej. Nie mo偶e by膰 inaczej! - ko艅czy swa relacj臋 Viktoria Ptashynska, jednocze艣nie dzi臋kuj膮c Polakom za wsparcie, jakiego udzielaj膮 walcz膮cej Ukrainie i jej uciekaj膮cym przed wojn膮 mieszka艅com.
Opracowanie: Centrum Promocji 鲍艁