W lipcu 2022 r. tego odbył się pierwszy sezon badań terenowych realizowanych w ramach międzynarodowego programu ). Program jest wspólnym przedsięwzięciem, w które zaangażowane są dwie instytucje: oraz . Kierownictwo polskiej części sprawuje prof. Piotr Kittel, zaś niemieckiej . W projekt zaangażowani są badacze z różnych dyscyplin: archeolodzy, geografowie, lingwiści, pochodzący z Niemiec, Polski i �otwy. Instytut Archeologii U� reprezentują prof. Jerzy Sikora i dr Artur Ginter. Odpowiadają za geodezyjną obsługę badań archeologicznych i paleośrodowiskowych, dokumentację cyfrową, polowe Systemy Informacji Przestrzennej (GIS), specjalistyczne badania laboratoryjne.
Celem programu jest zbadanie przemian sieci grodzisk rozłożonych wzdłuż biegu rzeki Dźwiny (Daugava) od pradziejów, aż po średniowiecze. Droga rzeczna Dźwiny najlepiej znana jest z okresu wikińskiego i wczesnego średniowiecza, kiedy stanowiła jeden z wariantów słynnej Drogi od Waregów do Greków, umożliwiając transport z Morza Bałtyckiego do Dniepru i dalej, jego biegiem do Morza Czarnego i Konstantynopola. Liczne pradziejowe obiekty obronne poświadczają, że szlak ten, na odcinku Dźwiny, mógł funkcjonować znacznie wcześniej.
W trakcie lipcowego sezonu przeprowadzono badania na trzech obiektach – grodziskach, do tej pory wcale, lub w niewielkim stopniu rozpoznanych archeologicznie: Dzeneskalns, Ļūbasta, Zame�kas.
Program finansowany jest przez t (DFG) i .