W badaniach diachronicznych nad j臋zykami s艂owia艅skimi rozw贸j systemu j臋zykowego opisywany jest na poziomie morfologii i sk艂adni przede wszystkim w spos贸b formalny. Podstawowym celem jest ustalenie przyczyn zmian j臋zykowych (kt贸re najcz臋艣ciej wynikaj膮 ze zmian fonetycznych) oraz opis
rozwoju konkretnych form. Podej艣cie takie nie pozwala jednak na kompleksowe i konsekwentne uporz膮dkowanie obserwowanych na przestrzeni wiek贸w zmian w systemie j臋zykowym, poniewa偶 nie uwzgl臋dnia systematycznie funkcjonalnego (semantycznego) poziomu j臋zyka. Mechanizmy, kt贸re powoduj膮 zmiany formalne, odnosz膮 si臋 w spos贸b bezpo艣redni do poziomu znaczeniowego form i powinny by膰 konsekwentnie brane pod uwag臋, zar贸wno w opisach synchronicznych, jak i diachronicznych.
Niniejsza praca jest pr贸b膮 takiego w艂a艣nie, 鈥瀞emantycznego鈥� spojrzenia na rozw贸j j臋zyka bu艂garskiego, a jej podstawowym celem jest uporz膮dkowanie zjawisk j臋zykowych w obr臋bie formalizacji struktur polipredykatywnych w oparciu o kryteria semantyczne oraz wykrycie mechanizm贸w i ogranicze艅 w u偶ywaniu 艣rodk贸w j臋zykowych do wyra偶ania okre艣lonych relacji.
