Drugi akt otwiera scena, w kt贸rej Ofelia cierpi ze wzgl臋du na nag艂膮 zmian臋 zachowania ukochanego, kt贸ry od jakiego艣 czasu jej unika
鈥濴es serments ont des ailes!
Dans le c艙ur des infid猫les
Rien ne peut les rappeler.
Rien ne peut les rappeler!
Ils pas sent a vec l鈥檃urore!鈥�
(fr. 鈥濸rzysi臋gi s膮 podobne do ptak贸w.
Do niewiernego serca nie powr贸c膮!
Odlatuj膮 wraz ze 艣witem鈥�).
Nagle dostrzega m艂odzie艅ca, lecz ten bez s艂owa pospiesznie si臋 oddala. M艂oda kobieta nawet nie pr贸buje ukry膰 przed kr贸low膮, kt贸ra w艂a艣nie si臋 pojawi艂a, 艂ez, skar偶y si臋 dojrzalszej damie na brak zainteresowania ni膮 ze strony Hamleta. Ofelia informuje Gertrud臋, 偶e jest u kresu si艂 i nie mo偶e ju偶 d艂u偶ej walczy膰 z odrzuceniem. Chce jak najszybciej opu艣ci膰 stolic臋, kt贸ra jawi si臋 jej jako 藕r贸d艂o b贸lu oraz smutku. Przera偶ona kr贸lowa prosi dziewczyn臋 o pozostanie na dworze, gdy偶 wierzy, i偶 tylko ona jest w stanie zaradzi膰 nag艂ym wahaniom nastroju g艂贸wnego bohatera. Kiedy pierwsza niewiasta Danii pozostaje z m臋偶em sam na sam, m贸wi mu o swoich obawach dotycz膮cych syna; niedawna wdowa boi si臋, i偶 Hamlet dowiedzia艂 si臋 o truci藕nie, kt贸ra odebra艂a 偶yciodajne tchnienie jego ojcu. Klaudiusz zaprzecza tym przypuszczeniem, jednak偶e widz膮c przedstawienie Morderstwa Gonzagi, ze sprytnie do艂膮czon膮, 艂udz膮co przypominaj膮c膮 morderstwo Hamleta seniora scen膮, zaczyna wierzy膰 w przypuszczenia 偶ony.
鈥溍妕re ou ne pas 锚tre!鈥� (fr. 鈥濨y膰 albo nie by膰鈥�) 鈥� s艂owa monologu przebywaj膮cego w kr贸lewskim mauzoleum ksi臋cia rozpoczynaj膮 kolejny akt opery Thomas鈥檃. M艂odzieniec pragnie pope艂ni膰 samob贸jstwo, byle tylko zn贸w poczu膰 wi臋藕 艂膮cz膮c膮 go ze zmar艂ym rodzicielem. S艂ysz膮c odg艂os zbli偶aj膮cych si臋 krok贸w, w ostatniej chwili kryje si臋 za po艂ami kotary. To przej臋ty trwog膮 Klaudiusz przybywa do podziemi, by na kolanach prosi膰 Boga o wybaczenie okrutnego wyst臋pku. Niespodziewanie do rozmodlonego w艂adcy do艂膮cza Poloniusz, a z ich rozmowy syn zamordowanego wnioskuje, 偶e kanclerz r贸wnie偶 uczestniczy艂 w spisku maj膮cym na celu unicestwienie Hamleta seniora. Kiedy w kolejnej scenie ksi膮偶臋 spotyka Gertrud臋 z Ofeli膮, po raz kolejny odrzuca swoj膮 niedawn膮 mi艂o艣膰, m贸wi膮c:
鈥濧llez dans un clo卯tre,allez Oph茅lie!
Et que votre c艙ur 脿 ja mais oublie ce r锚ve d鈥檜n jour!鈥�
(fr. 鈥濱d藕 do klasztoru, id藕 Ofelio!
I niech twe serce zapomni o marzeniu tego dnia鈥�),
po czym zwraca si臋 do matki, wyrzucaj膮c jej haniebny czyn, jakiego si臋 dopu艣ci艂a; jednak偶e w momencie, gdy niesiony nieokie艂znan膮 fal膮 gniewu Hamlet chce u偶y膰 w stosunku niewiernej rodzicielki si艂y, po raz kolejny pojawia si臋 widmo ojca przypominaj膮ce o danym mu s艂owu. Kolejny akt jest ca艂kowicie wype艂niony popisem wokalnym Ofelii, kt贸ra w arcytrudnej scenie ob艂臋du 艣piewa o swojej mi艂o艣ci do Hamleta. W swoim maniakalnym odurzeniu wyobra偶a sobie, 偶e zosta艂a jego 偶on膮 i wiod膮 oni szcz臋艣liwe, pozbawione trosk 偶ycie. Nagle, pogodzona ze swoim losem, decyduje si臋 zako艅czy膰 swoje marne jestestwo rzuciwszy si臋 w otch艂a艅 wodnej toni. Ponury akt pi膮ty, w kt贸rym Hamlet, wraz z nadej艣ciem konduktu pogrzebowego, dowiaduje si臋 o 艣mierci Ofelii, przynosi rozwi膮zanie akcji utworu.
鈥�Comme une p芒le fleur 茅close au souffle de la tombe,
sous les coups du malheur
ton c艙ur bris茅 tremble et succombe
de mon destin fatal
Dieu t鈥檌mpose la loi!
H茅las! Pardone moi!鈥�
(fr. 鈥濲ak blady kwiat rozkwita z czelu艣ci grobu,
spod podmuchu nieszcz臋艣cia,
Twoje z艂amane serce dr偶y i umiera,
moje tragiczne przeznaczenie
sta艂o si臋 Twoim za spraw膮 Boga!
Niestety! Wybacz mi!鈥�)
鈥� Hamlet rozpacza nad tragicznie zmar艂膮 ukochan膮, za艣 gdy w pobli偶u pojawia roz偶alony Laertas, mi臋dzy m臋偶czyznami dochodzi do walki. Uczestnicy pogrzebu samob贸jczyni przerywaj膮 b贸jk臋, a pojawiaj膮cy si臋 duch ojca tytu艂owego bohatera napomina go, by wype艂ni艂 swoj膮 przysi臋g臋. Tak te偶 si臋 dzieje, rozjuszony m艂odzieniec zabija Klaudiusza, po czym zostaje og艂oszony nowym w艂adc膮 Danii.
Po dalsz膮 cz臋艣膰 historii zapraszamy do trzeciej cz臋艣ci wpisu, ju偶 niebawem!
Agnieszka W臋grzynowska