Takie okre艣lenia jako pierwsze przychodz膮 mi na my艣l o nowej powie艣ci Sarah Chiche. Zosta艂a ona podzielona na dwie cz臋艣ci. Pierwsza z nich rozpoczyna ksi膮偶k臋 w przejmuj膮cy spos贸b, ukazuje portret ojca, jego histori臋 i 艣mier膰 w m艂odym wieku. Styl autorki ujawniaj膮cy si臋 w niezwykle dok艂adnym i wiarygodnym obrazowaniu sytuacji, pozwala na jeszcze mocniejsze doznanie uczestnictwa w przedstawionych wydarzeniach.
Druga cz臋艣膰 to opowie艣膰 c贸rki pogr膮偶onej w depresji, 偶a艂obie i cierpieniu, pr贸buj膮cej zatopi膰 sw贸j b贸l w pisaniu i nauczy膰 si臋 w jaki艣 spos贸b 偶y膰 obok przykrych, ci膮偶膮cych do艣wiadcze艅.
Nie b臋d臋 ukrywa膰, dlaczego spo艣r贸d wszystkich pozycji wybra艂am w艂a艣nie t臋.
W 鈥濻aturne鈥� skusi艂 mnie鈥� tytu艂. Bior膮c pod uwag臋 to, 偶e autorka opr贸cz zdolno艣ci pisarskich zajmuje si臋 r贸wnie偶 psychologi膮 oraz psychoanalityk膮, mo偶na si臋 domy艣li膰, 偶e nie b臋dzie to powie艣膰 science-fiction o podbojach kosmosu鈥� a raczej doszukamy si臋 w niej ukrytej, bardziej skomplikowanej symboliki Saturna na pod艂o偶u ludzkiej psychiki. Dlatego zdecydowa艂am si臋 dowiedzie膰, dlaczego autorka ca艂膮 tre艣膰 dwustustronicowej powie艣ci zamkn臋艂a w nazwie tej w艂a艣nie planety Uk艂adu S艂onecznego. Dok艂adn膮 odpowied藕 na to pytanie uzyska艂am dopiero na ko艅cu ksi膮偶ki.
鈥濪e Saturne, astre immobile, froid, tr猫s 茅loign茅 du Soleil, on dit que c鈥檈st la plan猫te de l鈥檃utomne et de la m茅lancolie. Mais Saturne est peut-锚tre aussi l鈥檃utre nom du lieu de l鈥櫭ヽriture 鈥� le seul lieu o霉 je puisse habiter鈥�.
Czy nie taki w艂a艣nie by艂 obraz Saturna, uznawanego przez staro偶ytnych za ostatni膮 planet臋 w naszym uk艂adzie, zimn膮 i pe艂n膮 z艂a?
Autorka go przywo艂uje, metaforyzuje, por贸wnuje Saturna nie tyle do miejsca, co samego pisania, kt贸remu si臋 odda艂a. Saturn 鈥� pisanie, odleg艂a planeta pe艂na ch艂odu i rozpaczy, na kt贸rej kobieta nie ucieknie przed d藕wiganym ci臋偶arem i b臋dzie si臋 z nim dalej mierzy膰, ale b臋d膮ca jednocze艣nie pewnego rodzaju ostoj膮, zal膮偶kiem spokoju, pozwalaj膮ca na kontakt ze zmar艂ym ojcem.
Ksi膮偶ka z pewno艣ci膮 nie jest skierowana do os贸b chc膮cych zrelaksowa膰 si臋 pod kocem w ch艂odny, jesienny wiecz贸r w towarzystwie lekkiej lektury i gor膮cej herbaty. Z drugiej strony, chyba 偶adna osoba o takich zamiarach i zdrowych zmys艂ach nie si臋gn臋艂aby po dzie艂o pisarki znanej z zap臋d贸w psychoanalitycznych.
Nagromadzenie nieocenzurowanego b贸lu i cierpienia mo偶e przyt艂oczy膰 nawet wymagaj膮cych czytelnik贸w i skruszy膰 l贸d serc na poz贸r 鈥瀠czucioodpornych鈥�. A Sarah Chiche umie wywo艂a膰 wzruszenie i umie swoim pi贸rem przeszywa膰 serca, b臋d膮c w tym jednocze艣nie odwa偶n膮 i bezwzgl臋dn膮.
Jedno jest pewne鈥� Naprawd臋 warto przeczyta膰!
Justyna Tomecka