Maud Simonnot w swojej powie艣ci kre艣li histori臋 ch艂opca i jego mamy. Zm臋czeni codzienno艣ci膮 decyduj膮 oni chwilowe porzucenie, aby odnale藕膰 spok贸j na legendarnej skandynawskiej wysp臋 Ven. To tajemnicze miejsce by艂o domem wielkiego astronoma Tycho Brahe oraz wed艂ug niekt贸rych badaczy mog艂o sta膰 si臋 inspiracj膮 dla Szekspira przy tworzeniu 鈥濰amleta鈥�. Dla bohater贸w powie艣ci wyspa staje si臋 t艂em przemian wewn臋trznych, miejscem kontemplacji 偶ycia i natury, w kt贸rym pr贸buj膮 znale藕膰 ukojenie.
Bardzo ciekawa jest posta膰 ma艂ego C茅liana, wyj膮tkowego ch艂opca zdradzaj膮cego cechy geniuszu, pomimo trudno艣ci w szkole. Jest on w stanie zapami臋ta膰 bardzo wymagaj膮ce szczeg贸艂y, zw艂aszcza z dziedzin przyrodniczych i historii, natomiast ma problem z zapami臋taniem podstawowych rzeczy, mi臋dzy innymi kolejno艣ci dni tygodnia. Uderza spos贸b, w jaki autorka zdecydowa艂a si臋 przedstawi膰 t臋 posta膰 i jego relacj臋 z matk膮. Ch艂opiec jest bardzo wra偶liwy i inteligentny, jest on wyj膮tkow膮 osob膮, kt贸ra poprzez sw贸j charakter uczy innych 艂agodno艣ci i mi艂o艣ci. Jego matka, Mary, natomiast poch艂oni臋ta jest przez trudne wydarzenia z przesz艂o艣ci. Rozpami臋tuje niedawno utracon膮 mi艂o艣膰 i nieustannie wraca do chwil, gdy by艂a z ukochanym m臋偶czyzn膮. Dzi臋ki swojemu synowi jest ona w stanie przemy艣le膰 swoj膮 przesz艂o艣膰 i zauwa偶y膰 pi臋kno tera藕niejszo艣ci. Spok贸j syna u艂atwia jej prac臋 nad d艂ugotrwa艂ym b贸lem i z czasem wida膰, 偶e kobieta zaczyna z wi臋ksz膮 艂atwo艣ci膮 cieszy膰 si臋 偶yciem na wyspie i jest w stanie koi膰 swoje nerwy.
Warto wspomnie膰, jak ciekawa jest relacja kobiety z C茅lianem. Autorka przedstawia matk臋, kt贸ra ca艂y czas obserwuje syna. Widzi zar贸wno jego geniusz, jak i niedoskona艂o艣ci jego percepcji. Dzi臋ki mi艂o艣ci, kt贸r膮 obdarza swoje dziecko, kobieta uczy si臋 spokoju i akceptuje jego odmienno艣膰. Jest to bardzo trudne zadanie, lecz autorce uda艂o si臋 uchwyci膰, w jaki spos贸b mi艂o艣膰 pomi臋dzy dw贸jk膮 bohater贸w pozwala na zrozumienie tego, co nie艂atwe i inne. Pi臋knie potrafi pokaza膰 drog臋, jak膮 pokonuj膮 matka i syn do tego, aby pogodzi膰 si臋 z tym, co finalnie cementuje i pog艂臋bia ich relacj臋.
Analizuj膮c fabu艂臋, widzimy 偶e jest ona dosy膰 ma艂o bogata, ale jest to model kt贸ry pasuje do konwencji powie艣ci. Tempo akcji i ma艂e zag臋szczenie wydarze艅 wsp贸艂gra z wyd藕wi臋kiem narracji, kt贸ra prowadzi bohater贸w powoli, jakby celebruj膮c ka偶de s艂owo. Ta ksi膮偶ka jest z艂o偶ona z ma艂ych s艂贸w, z detali, z ulotnych moment贸w, znajduj膮cych swoje odzwierciedlenie w narracji, kt贸ra uwypukla 艂agodno艣膰 偶ycia.
Wa偶nym dla 鈥濴鈥橢nfant c茅leste鈥� elementem jest wszechobecno艣膰 natury. W powie艣ci uderza mnogo艣膰 opis贸w przyrody. Dominuj膮ca cz臋艣膰 akcji osadzona jest na skandynawskiej wyspie, na kt贸rej matka i syn staraj膮 si臋 odpocz膮膰 od przyt艂aczaj膮cej codzienno艣ci. Autorce uda艂o si臋 uchwyci膰 pi臋kno i tajemniczo艣膰 fauny i flory wyspy Ven. Pokazuje ona, jak r贸偶norodna potrafi by膰 natura i zachwyca siebie i czytelnika detalami, kt贸re ukazuj膮 magi臋 tego miejsca. Przyroda wsp贸艂istnieje z fabu艂膮 i pomaga podkre艣li膰 to, co dzieje si臋 w psychikach bohater贸w. Jest odzwierciedleniem ich mentalno艣ci, towarzyszy w momentach naprzemiennego niepokoju i ukojenia, daje mo偶liwo艣膰 wyciszenia si臋 i staje si臋 zar贸wno bezpieczn膮 przystani膮, jak i t艂em dla burz 偶ycia.
Fabu艂a wzbogacona jest o odniesienia do Hamleta, Tycho Brahe i Robinsona Crusoe. Bardzo dobrze podkre艣la to wyj膮tkowo艣膰 g艂贸wnego bohatera. Wszyscy ci wielcy ludzie byli niezwykli i to w艂a艣nie 艂膮czy ich z ma艂ym C茅lianem. Autorka podkre艣la, z jakimi przeciwno艣ciami musi zmierzy膰 si臋 jednostka wybitna, ale r贸wnie偶 jak wielkie rzeczy mo偶na osi膮gn膮膰, gdy patrzy si臋 na 艣wiat inaczej ni偶 inni.
Powie艣膰 Maud Simonnot jest pi臋knym przyk艂adem dzie艂a, kt贸re 艂膮czy w sobie 艂agodno艣膰 fabu艂y z pi臋knem i bogactwem opis贸w przyrody. Jest to ksi膮偶ka kt贸ra uczy tego, jak osi膮gn膮膰 r贸wnowag臋 i pokocha膰 偶ycie, akceptuj膮c jego siebie i innych. Uczy ona mi艂o艣ci i celebracji inno艣ci. Narracja wprowadza lekko艣膰 i spok贸j, co wsp贸艂gra z tematyk膮 ksi膮偶ki. Jest to dzie艂o, dzi臋ki kt贸remu mo偶na si臋 du偶o nauczy膰 o sobie i o 偶yciu.
Ola Ka藕mierczak