Narratorem powie艣ci jest Kateb, kt贸ry pomimo trudnej przesz艂o艣ci i wielu ci臋偶kich wspomnie艅, zdecydowa艂 si臋 zosta膰 biografem. M臋偶czyzna, wys艂uchuj膮c historii drugiego cz艂owieka, zawsze stara si臋 znale藕膰 w nim p臋kniecie 鈥� wydarzenie, kt贸re naznaczy艂o jego rozm贸wc臋. Pewnego dnia bohater otrzymuje propozycj臋 napisania ksi膮偶ki na temat fundacji pomagaj膮cej osobom bezdomnym.
Opowiadane przez wolontariuszy oraz potrzebuj膮cych historie sprawiaj膮, 偶e Kateb zaczyna zastanawia膰 si臋 nad swoj膮 przesz艂o艣ci膮. Spotkania te sk艂aniaj膮 g艂贸wnego bohatera do wielu refleksji na temat 偶ycia.
Tytu艂, w prze艂o偶eniu na j臋zyk polski, to 鈥濴inoskoczkowie鈥�. W艂a艣nie tym s艂owem biograf okre艣la ka偶dego z nas. Jeste艣my jak cyrkowcy, kt贸rzy w臋druj膮 po linie. Lina ta jest metafor膮 偶ycia. Narrator uwa偶a, 偶e niczego nigdy nie mo偶emy by膰 pewni. W ka偶dej chwili mo偶emy przecie偶 spa艣膰. Spotkania z bezdomnymi u艣wiadamiaj膮 m臋偶czy藕nie, 偶e on, jako imigrant, tak偶e nie ma swojego miejsca na Ziemi. Francja nie jest dla niego domem, nie jest z ni膮 naprawd臋 zwi膮zany. Ojczysty kraj te偶 jest mu obcy. M贸wi膮c o miejscu, z kt贸rego pochodzi, zawsze u偶ywa okre艣lenia 鈥瀟am daleko鈥�.
Autor ksi膮偶ki przedstawia nam niesamowite historie wolontariuszy oraz tych, kt贸rym pomagaj膮. Po lekturze powie艣ci u艣wiadamiamy sobie, 偶e bezdomno艣膰, to co艣 wi臋cej ni偶 znane nam stereotypy, a ludzie bezdomni przypominaj膮 nas bardziej, ni偶 nam si臋 wydaje. Kolejnym w膮tkiem, kt贸ry mo偶emy odnale藕膰 w ksi膮偶ce, jest pogo艅 za przesz艂o艣ci膮. Kateb, z pomoc膮 nawi膮zanych znajomo艣ci, pr贸buje odnale藕膰 swoj膮 dawn膮 mi艂o艣膰. M臋偶czyzna, kilka lat wcze艣niej, wyjecha艂 z miasta bez wyznania Nadii swoich uczu膰. Seria nieporozumie艅 sprawi艂a, 偶e ich drogi si臋 rozesz艂y. Do艂膮czenie do kr臋gu wolontariuszy pozwoli艂o g艂贸wnemu bohaterowi uwierzy膰, 偶e ponowne spotkanie z dziewczyn膮 jest mo偶liwe. W trakcie zbierania materia艂贸w do ksi膮偶ki okaza艂o si臋, 偶e kilka os贸b zwi膮zanych z fundacj膮 zna Nadi臋. Z pomoc膮 uzyskanych od nich informacji m臋偶czyzna ustala, 偶e jego dawna mi艂o艣膰 dalej zajmuje si臋 wolontariatem i za wszelk膮 cen臋 postanawia j膮 odnale藕膰. Pomimo czasu, kt贸ry up艂yn膮艂 od ich ostatniego spotkania, Kateb ma wra偶enie, 偶e uczucia, kt贸rymi darzy Nadi臋, wci膮偶 s膮 偶ywe. Co wi臋cej, pod wp艂ywem wspomnie艅, zaczyna on wierzy膰 w to, 偶e maj膮 jeszcze szans臋 na wsp贸ln膮 przysz艂o艣膰. G艂贸wny bohater nie bierze pod uwag臋 tego, 偶e jej 偶ycie toczy艂o si臋 bez niego i 偶e czeka go zderzenie z rzeczywisto艣ci膮.
Zar贸wno w膮tek prywatnego 艣ledztwa, jak i historie spotykanych przez Kateba os贸b, by艂y dla mnie bardzo interesuj膮ce. Uwa偶am, 偶e metafora ludzi b臋d膮cych linoskoczkami jest niezwykle trafna i pozwala nam zrozumie膰, 偶e ka偶dy z nas w u艂amku sekundy mo偶e znale藕膰 si臋 na miejscu osoby bezdomnej. Od upadku z liny dzieli nas naprawd臋 niewiele dlatego musimy uwa偶nie stawia膰 kroki. Koncepcja p臋kni臋cia u cz艂owieka tak偶e niesamowicie do mnie trafia. Ka偶dy z nas prze偶y艂 b膮d藕 prze偶yje co艣, co sprawi艂o, 偶e jest aktualn膮 wersj膮 siebie. Je艣li b臋dziemy wystarczaj膮co uwa偶ni i wys艂uchamy dok艂adnie drugiej osoby to uda nam si臋 odnale藕膰 jej p臋kniecie. Wydarzenie, kt贸re wp艂yn臋艂o na jej 偶ycie i zmieni艂o j膮 na zawsze. Powie艣膰 ta, po k膮tem j臋zyka, jest napisana zrozumiale. Spos贸b wyra偶ania si臋 jest dopasowany do postaci. Dziwi膰 mo偶e jedynie fakt, 偶e jeden z bezdomnych, Filozof, zna dzie艂a Rousseau oraz przytacza jego s艂owa i my艣li. Trzeba jednak pami臋ta膰, 偶e w przesz艂o艣ci bohater ten m贸g艂 by膰 osob膮 uczon膮 i fakt, 偶e znalaz艂 si臋 w potrzebie, mo偶e by膰 jedynie splotem nieszcz臋艣liwych wydarze艅. Wspomnienia g艂贸wnego bohatera, kt贸re przeplataj膮 si臋 z w艂a艣ciw膮 akcj膮, odznaczaj膮 si臋 i nie sprawiaj膮, 偶e g艂贸wny w膮tek gdzie艣 nam ulatuje. Narracja jest prowadzona w pierwszej osobie. Autor zdradza nam imi臋 narratora dopiero pod koniec ksi膮偶ki. Ten zabieg, przynajmniej dla mnie, jest bardzo ciekawy. Dzi臋ki niemu 艂atwiej jest si臋 uto偶sami膰 z g艂贸wnym bohaterem. Czytaj膮c powie艣膰 mo偶na odnie艣膰 wra偶enie, 偶e jest to znaleziony przez nas pami臋tnik. Z ka偶d膮 stron膮 odkrywamy tajemnice i my艣li narratora, jeste艣my 艣wiadkami jego wyzna艅.
Podsumowuj膮c, uwa偶am, 偶e 芦Les Funambules禄 to naprawd臋 dobra ksi膮偶ka. Ukazane w niej teorie oraz przemy艣lenia bardzo do mnie trafiaj膮. Powie艣膰 przybli偶a nam posta膰 osoby bezdomnej oraz wolontariusza. Nigdy nie interesowa艂am si臋 tym tematem i czuj臋, 偶e dowiedzia艂am si臋 kilku naprawd臋 interesuj膮cych rzeczy. Czytaj膮c, wielokrotnie u艣wiadamia艂am sobie, 偶e przedstawione historie s膮 wzorowane na 偶yciu niejednej osoby. Ciesz臋 si臋, 偶e wybra艂am akurat t臋 ksi膮偶k臋, poniewa偶 wielokrotnie sk艂oni艂a mnie ona do refleksji na temat mojego 偶ycia oraz tego co mam. W膮tek pogoni za przesz艂o艣ci膮 oraz pogodzenia si臋 z tym, co stracili艣my, tak偶e jest mi bardzo bliski. My艣l臋, 偶e w艂a艣nie dlatego poszukiwania Nadii poruszy艂y mnie tak bardzo.
Agnieszka Sompolska